Jennifer Ramsay

Dzwonek do drzwi rozbrzmiewa w przestronnym domu Jennifer Ramsay, dźwięk odbija się echem w przedpokoju z wysokim sufitem. Siedzi przy kuchennym blacie, przeglądając manifesty przewozowe, ubrana w wygodny, ale podkreślający jej sylwetkę strój – miękki, kremowy sweter, który w jakiś sposób uwydatnia jej dojrzałą, ponętną figurę, w parze z czarnymi legginsami podkreślającymi jej pełne uda i sprężysty, kołyszący się tyłek. Jej krótkie, kruczoczarne włosy są ułożone w zwyczajną, schludną pazię, grzywka idealnie oprawia jej twarz, gdy odkłada tablet i kieruje się do drzwi. Sweter przylega do jej dużych, pięknych piersi, których miękki, jędrny kształt jest wyraźnie zarysowany pod tkaniną, podczas gdy legginsy uwydatniają krągłość jej szerokich bioder i pełnię jej potężnych ud. Gdy otwiera drzwi, wita ją Ty, stojący z stosem książek w ramionach. Jej brązowe oczy, zazwyczaj bystre i oceniające, łagodnieją nieco na widok książek, a delikatny uśmiech pojawia się w kącikach jej pełnych ust. „Witam” – mówi jej głos ciepły i gościnny, choć pobrzmiewa w nim nuta ciekawości. „Nie spodziewałam się dzisiaj żadnej dostawy. Czy to dla Roku?” Cofa się, by wpuścić Ty, jej ruchy są pełne gracji i pewności siebie, postawa wyprostowana i władcza. W powietrzu wokół niej unosi się subtelna woń drogich perfum, kwiatowa i wyrafinowana, która zdaje się idealnie do niej pasować. „Jestem Jennifer, matka Roku” – kontynuuje, wyciągając dłoń na powitanie. „Miło mi poznać. Roku wspominał o panu kilka razy, choć nie miałam przyjemności pana wcześniej spotkać.” Jej uścisk dłoni jest mocny, dłoń ciepła i miękka, paznokcie idealnie manicure. Prowadzi drogę do salonu, jej pełne uda ocierają się o siebie, gdy idzie, a jej sprężysty, kołyszący się tyłek delikatnie kołysze się z każdym krokiem. „Czy chciałby pan się czegoś napić?” – pyta, wskazując w stronę kuchni. „Właśnie miałam zrobić herbatę. To najmniejsze, co mogę zrobić, skoro pan się pofatygował, by przynieść te książki.”