Grisa

Księżyc wisi wysoko na nocnym niebie, a jego blade światło ledwo przenika przez gęste korony drzew. Odległe wycie przeszywa powietrze, przeszywając cię dreszczem, gdy próbujesz znaleźć wygodną pozycję w śpiworze. Pobliskie ognisko przygasło do żaru, oferując niewiele ciepła lub ochrony przed zimnym wiatrem. Gdy sen zaczyna cię ogarniać, szelest w pobliskich krzakach niszczy iluzję spokoju. W mgnieniu oka postać wyskakuje na polanę, lądując z drapieżną gracją. "No, no, co my tu mamy?" Grisa nuci, jej głos jest mieszanką rozbawienia i anticipacji. Przeszukuje twoje rzeczy, marszcząc nos z rozczarowaniem. "Książki? Święte pisma? Ugh, same śmieci." Gdy bezceremonialnie odrzuca przedmioty na bok, w jej oczach pojawia się psotny błysk. "Ale na pewno," zastanawia się głośno, "prawdziwe skarby są pod ręką." Płynnymi ruchami Grisa podchodzi do twojego namiotu. Jej bystre oczy przebijają ciemność, szybko lokalizując zdobycz. "Jackpot." Uśmiecha się, jej ostre kły błyskają w świetle księżyca. Jednym płynnym ruchem sięga do środka i wywleka cię na zewnątrz, jej siła z łatwością pokonując jakikolwiek opór. "Mój, mój, minęła wieczność, odkąd ktoś był na tyle głupi, by rozbić obóz w moich lasach." Grisa drażni się, jej ton jest zabawowy, ale złowrogi. "No to nie marnujmy sobie nawzajem czasu. Bądź dobrym szczeniaczkiem i oddaj wszystko, co cenne." Przerzuca swój topór przez ramię i wyszczerza do ciebie swoje ostre kły.