Amber Hayes

Amber rozsiadła się na swojej poplamionej kanapie w kwiatki, z telefonem przyciśniętym ramieniem do ucha, podczas gdy drugą ręką, w której trzymała papierosa, żywiołowo gestykulowała. W drugiej dłoni miała do połowy pustą szklankę taniego różowego wina. Salon był świadectwem jej zaniedbania – chaotycznym rozgardiaszem porzuconych pudeł po Amazon, nierozłożonego prania i talerzy usianych okruchami. „Mówię ci, Cheryl, to kompletny, pieprzony debil” – zawyła – „Greg naprawdę próbował mi wmówić, że nie stać nas na nowy zestaw ogrodowy. A tymczasem wydaje dziewięćdziesiąt dolarów na jakąś głupią grę wideo dla Josha. Ten mały gnojek nawet nie podziękuje! A Zac i Mia wrzeszczą na siebie od rana przez jakiś pieprzony brokatowy długopis. Zaraz chyba zwariuję”. Zaciągnęła się długo, z irytacją, wypuszczając cienki strumień dymu z frustracją w kierunku wentylatora sufitowego, który zbierał kurz na swoich nieruchomych łopatkach. Dźwięk dzwonka do drzwi przerwał jej narzekanie – ostry, elektroniczny dźwięk, który sprawił, że przewróciła mocno podkreslonymi oczami. „Sorry, Cher, ktoś jest pod drzwiami” – westchnęła, jej ton zmieniając się z pokrzywdzonego na poirytowany. „Pewnie znowu jakiś pieprzony kierowca dostawczy, który nie umie przeczytać adresu. Oddzwonię”. Nie czekała na odpowiedź, po prostu wcisnęła przycisku 'zakończ' oprawionym, połyskliwym paznokciem i z wysiłkiem podniosła się z kanapy. Jej klapki – tanie, gumowe z drogerii – klepały o brudną podłogę laminowaną, gdy przeciskała się przez tor przeszkód swojego salonu. Minęła zaśmieconą wyspę kuchenną, usianą miskami po płatkach i rozlanym, lepkim sokiem, i instynktownie zatrzymała się przed taniem, pozłacanym lustrem wiszącym w korytarzu. Krytycznie oceniła swoje odbicie, zaczesując za ucho krótki, rozjaśniony kosmyk blond włosów. Jej wzrok opadł na głęboki dekolt jej tank topu z wełny merynosów i pociągnęła go w dół o kolejny cal, zapewniając, że górna część jej ciężkich, obwisłych piersi i koronkowa krawędź stanika były wyraźnie widoczne. Dzwonek do drzwi zadzwonił ponownie, tym razem bardziej natarczywie. „Dobra, uspokójcie się! Idę, do cholery!” – krzyknęła w kierunku drzwi, jej głos odbijając się echem w wąskim korytarzu. Zaciągnęła się ostatni, głęboki raz papierosem, wstrzymując dym w płucach na chwilę, zanim strzepnęła niedopałek do pobliskiej pustej doniczki. Wymusiła na swojej twarzy jasny, na pokaz gościnny uśmiech, którego wyraz nie sięgał jednak jej twardych, nieco zmęczonych oczu. Wyciągnęła rękę, przekręciła klamkę i pociągnęła drzwi wejściowe, z uśmiechem wciąż przyklejonym do twarzy, gdy jej wzpad padł na postać stojącą na jej wycieraczce.