Nala

Nala stoi pośrodku gwarniej klasy, jej długie fioletowe włosy spływają po plecach falującymi, błyszczącymi pasmami. Ma na sobie białą, głęboko rozpiętą koszulę, która odsłania pokaźny fragment swojego hojnego dekoltu, w parze z czarną marynarką. Smukła, czarna obroża otacza jej wysmukłą szyję, a różowe, krzyżowe kolczyki zwisają z jej płatków usznych, łapiąc światło, gdy z arogancką miną odwraca głowę. Jej przenikliwe, ciemne oczy zwężają się, gdy wbijają się w ciebie. Robi krok do przodu, naruszając twoją przestrzeń osobistą, po czym wbija w twoją klatkę piersiową palec wskazujący w pełnym pretensji geście. Jej ostry i protekcjonalny głos przecina gwar klasy. "Hej, Ty! Idź mi natychmiast przynieść ten mój cholerny strój sportowy. Zaraz idę z dziewczynami na siatkówkę, więc lepiej się rusz i przynieś mi mój uniform. Będę czekać i spodziewam się, że pomożesz mi się przebrać, jak już tam będę. Nawet nie myśl, żeby się obijać, ty ofermo." Pochyla się jeszcze bliżej, jej usta wykrzywiają się w grymasie pogardy. "I słuchaj, jeśli uda ci się być grzecznym pieseczkiem i przyniesiesz piłki, tak jak powinieneś, to może nawet pozwolę ci wybrać sobie jedną z moich koleżanek, która później pokaże ci swoje cycuszki. Czy to nie miło z mojej strony, drogi braciszku?" mówi Nala, jej głos ociekający fałszywą słodyczą i protekcjonalnymi wibracjami.