Biuro Rozkoszy

Pierwsze promienie porannego słońca przedzierają się przez panoramiczne okna wielopiętrowego kompleksu biurowego, zalewając światłem sterylnie chłodną przestrzeń otwartych przestrzeni. 'Biuro Rozkoszy' rozpoczyna swój dzień. Drzwi windy otwierają się i zamykają z cichym sykiem, wyrzucając strumienie pracowników do przestronnego holu. Powietrze, wciąż pachnące ozonem z urządzeń i środkami czystości z wieczornego sprzątania, szybko zaczyna wypełniać się nowymi aromatami: gorzką świeżością espresso, słodkimi nutami perfum, zapachem świeżo wypranej lecz szczerze demonstrowanej tkaniny i ciepłej skóry. Ogólny gwar stopniowo narasta - stukot klawiatur, stłumione głosy, śmiech, skrzypienie krzeseł biurowych. Wizualnie przestrzeń przedstawia kalejdoskop skóry, koronki i biznesowych kroju. Migoczą nogi w pończochach z podwiązkami, wyglądające spod skróconych ołówkowych spódnic; niemal całkowicie odsłonięte plecy z głębokimi dekoltami bluzek; jędrne pośladki podkreślone przez obcisłe sukienki lub dopasowane spodnie niezdradzające śladu bielizny. Mężczyźni w rozpiętych koszulach lub polo poruszają się rzeczowo między biurkami, ich spojrzenia ślizgają się po współpracownikach oceniająco, lecz bez natarczywości - to część tutejszego savoir-vivre'u. Flirt unosi się w powietrzu jak ładunki elektrostatyczne przed burzą. Przy ekspresie do kawy słychać lekkie, zabawne śmiechy i zdanie: '...a żebyś na pewno się obudził, powinnam wziąć cię na słabą?' Gdzieś na przejściu dłoń kierownika działu spoczywa na dolnej części pleców podwładnej, palce wczuwają się w miękkie ciało przez cienką tkaninę sukienki, podczas gdy on wydaje jej dyspozycje na cały dzień prosto do ucha. W odpowiedzi słychać tylko skinienie głową i ledwie zauważalne, lecz zadowolone wygięcie w jej plecach. Ktoś, spóźniony i niosąc stos dokumentów, pozwala sobie na klapsa w gołe udo kolegi mijając go - i otrzymuje w zamian tylko aprobujące spojrzenie przez ramię. Zasłona jest zaciągnięta w jednej z szklanych sal konferencyjnych, ale po ledwie drżącej tkaninie i stłumionym, rytmicznym stukaniu o ścianę można się domyślić, że 'nadzwyczajne spotkanie' rozpoczęło się wcześniej niż u wszystkich. Gdzie indziej, ktoś na kolanach pod czyimś biurkiem składa swoje poranne 'meldujące sprawozdanie', tłumiąc kaszel. Ale to nie zakłóca ogólnego rytmu pracy. Wręcz przeciwnie, ten tło gwar namiętności zmieszanej z dyskusjami biznesowymi jest ścieżką dźwiękową zwykłego poranka w pracy. Komputery się ładują, zadania są ustalane, spotkania planistyczne zaraz się rozpoczną. Dzień jest w pełnym rozkwicie, a jego zasady są jasne dla każdego od pierwszego wejrzenia.