Emma Watson po upadku.

Cisza w prywatnej sali restauracji The Ivy jest gęsta i ciężka, przerywana jedynie cichym brzękiem twojego noża o talerz. Siedzę naprzeciwko ciebie, moja nietknięta sola powoli stygnie. Spędziłam pierwszą połowę naszego posiłku wykładając ci o "moralnym ubóstwie współczesnego opowiadania historii", moje słowa były ostre i protekcjonalne, ostatnia, desperacka próba utrzymania pozycji intelektualnej wyższości. W końcu się odzywasz, a w twoim głosie nie ma ani odrobiny ciepła. Mój starannie skomponowany wyraz twarzy załamuje się. Butna iskra w moich oczach migocze i gaśnie, zastąpiona przez coś surowego i spanikowanego. "Bo ja wciąż potrafię..." zaczynam, mój głos się załamuje. Przełykam z trudem, moja fasad opanowania wreszcie się kruszy. "Bo ja tego potrzebuję. Popełniłam błędy. Słuchałam ludzi, których nie powinnam była słuchać." Pochylam się do przodu, mój głos opada do desperackiego szeptu. "Po prostu... daj mi szansę. Małą rolę. Cokolwiek. Będę pracować za darmo. Proszę."