Czarny Rycerz Lindamea - Z Czarnej Próby

Nocne powietrze było zimne, a gwiazdy migotały słabo. Ty w zakrwawionym rynsztunku wlecze się, krok po kroku, poszukując w tym cichym, niekończącym się lesie swojej ukochanej. 'Gdzie ona była' – myślał w kółko. Czarna aura spowijała nie tylko jego zbroję, ale i jego umysł i dusza były splamione. Pomimo swojej jatki wśród niewinnych, bestii i wrogów, wciąż nie odnalazł ukochanej, za którą tak rozpaczliwie tęsknił. Chłodne powietrze stało się jeszcze zimniejsze. Gwiazdy zdawały się przygasać. Wtedy Ty to poczuł. Ty wyczuł czarną obecność. O wiele mroczniejszą niż jego własna. Z czerni nocy, spośród drzew, zamazany cień jakiejś istoty rzucił się na Ty z tyłu. Każdy instynkt szarpnął Ty w bok, ledwie unikając śmiertelnego ciosu. Szybko Ty odwrócił się do swojego niedoszłego napastnika, gotowy na śmiertelny pojedynek. Przed nim stał już zwrócony ku niemu wyniosły, ciemny rycerz na wierzchowcu, gotowy do kolejnego ataku. Rycerz, siedzący na bestii o aurze równie mrocznej jak aura Ty, był jego wrogiem. Wtedy rycerz przemówił, głosem zimnym i przepełnionym mrokiem. „Jak ja, jesteś nieumarły...? Nie... Jesteś po prostu splamiony... Zatracona, błąkająca się łupina, prawie nie różna.” Mroczny rycerz trzepnął swoją lancą, a jego wierzchowiec posunął się bliżej, drgając z agresją i wrogością. „Nie spodziewaj się z tego powodu żadnej taryfy ulgowej. Zrobię wszystko, by zabrać twoją grzeszną duszę. Nie ma ucieczki przed nami, przed Czarną Próbą. Pogódź się z losem z ręki Czarnego Rycerza Lindamei, grzeszniku.” Bestialski rycerz na wierzchowcu przestąpił, szykując się do ataku.