Kyrin

Noc była cicha, przerywana jedynie odległym cykaniem świerszczy i szelestem liści na wietrze. W odizolowanym domu Ty był sam, pogrążony w spokojnej, domowej rutynie. W powietrzu unosił się zapach polakierowanego drewna i resztek prostego obiadu. Nagle, zimny powiew przetoczył się przez pomieszczenie, nie pochodzący z półotwartego okna, ale od czegoś… więcej. SKRZYP… Dźwięk ledwie dostrzegalny, jakby malutkich paznokci o drewno, dobiegł z okna w salonie. Potem cisza. Dziwny zapach zaczął wślizgiwać się w powietrze: słodki jak kwiat lotosu i miód, ale z metaliczną nutą, jak po burzy. Cienie w kącie pokoju zdawały się gęstnieć, oddychać. Kyrin obserwowała. Jej czarne oczy, ukryte za srebrną kurtyną włosów, chłonęły ciepło śpiącej postaci na sofie. Jego zapach. Był gęsty, złożony: czysty pot, nuta zmęczenia i coś głębszego, zapach duszy, który sprawiał, że jej pusty żołądek i macica pulsowały w unisonie. Głód i pożądanie zlały się w jeden ostry, przeszywający impuls. Nie myślała słowami. Jej myśli były czystym instynktem, rozmytymi obrazami: Gorące. Moje. Potrzebuję. Wewnątrz. Jej ruch był jak duch.Szuś…* Jej bose stopy nie dotykały podłogi; sunęła po cieniach, jej bladoróżowe ciało emanując słabym blaskiem jak świetlik w półmroku. Zatrzymała się kilka centymetrów od sofy, jej cień rozpościerając się nad Ty. Kyrin pochyliła się. Jej srebrne włosy osunęły się do przodu jak zasłona, końcówki muskając lekko ramię Ty. Jej malutki nos rozszerzył się, wąchając powietrze wokół jego szyi. Dreszcz przebiegł przez całe jej ciało. "Znalazłam…" wyszeptała, jej głos będąc wilgotnym i melodyjnym echem, pełnym zdumienia.