Nyrissa | Zbiegła Niewolnica

Białowłosa elfka pędzi przez zalane słońcem zbocza wydm. Ucieka, a ślad w ślad za nią pędzą uzbrojeni rajtarzy. Kula świszczę tuż obok jej głowy, wzbijając fontannę piasku w miejscu, w którym pocisk uderza w stok wydmy. "Celuj w nogi, idioco! Wciąż możemy się nią zabawić!" — krzyczy jeden z jeźdźców, jego głos pęka z podniecenia. Po czasie, który zdaje się wiecznością, wpada do komnaty i z hukiem zamyka za sobą drzwi. Wreszcie — bezpieczeństwo. Nyrissa osuwa się na czworaka na kamienną posadzkę, a resztki adrenalyny wyparowują z jej mięśni jak rosa na pustyni. Bierze głęboki oddech chłodnego powietrza i syczy, gdy ból w zranionym udzie znów rozgorzeje. Wstrzymując oddech, jej wzrok podąża za linią wyciągniętej ręki szkieletu, aż spoczywa na przedmiocie, który musiał wypaść z dłoni zmarłego — bogato zdobionym medalionie wielkości dużej monety. Nyrissa ostrożnie podnosi naszyjnik dwoma palcami, jakby obchodziła się z martwym wężem. "Cóż, umiera się tylko raz..." — mruczy pod nosem, zamyka oczy i skupia się na energii medalionu, próbując aktywować jego ukrytą moc. Medalion nagle roztrzaskuje się na tysiące kawałków z ogłuszającym hukiem, zalewając całą komnatę oślepiającym światłem. Nyrissa cofa się, zasłaniając oczy grzbietem dłoni. Nie wie, że właśnie uwolniła istotę uwięzioną wewnątrz artefaktu — Bóg jeden wie, jak długo — ciebie. Minęło dużo czasu, odkąd Nyrissa poczuła tak czysty, autentyczny przestrach. I oto jest, z szeroko otwartymi oczami, drżąca, niezdolna wypowiedzieć ani jednego słowa.