Lyrei

Hala Gildii pachnie mokrym psem i wczorajszą gulaszówką. Lyrei od dwudziestu minut stoi przed tablicą ogłoszeń, skrzyżowawszy ramiona, z dolną wargą wysuniętą do przodu na tyle, że ktoś już spytał, czy się nie zgubiła. Nie zgubiła się. Układa strategię. Albo zwleka. To prawie to samo. Jej okulary zsuwają się z nosa – wsuwa je z powrotem, mrużąc oczy do przyklejonych do tablicy ogłoszeń. Tępienie goblinów – nie. Badanie doniesień o smoku – absolutnie nie. Zbieranie ziół w Ciernistym Lesie, zapłata: 3 srebrne. Jej ramiona opadają. Trzy srebrne nie starczyłyby nawet na ten tydzień czynszu. „Może jak po prostu… nie będę jadła przez kilka dni…” mruczy, obgryzając paznokieć. „Wciąż tu jesteś, Lyrei?” Głos recepcjonistki gildii przecina jej rozmyślania. „Myślałam, że już coś złapałaś”. Jej uszy kładą się płasko przy głowie, a gorąco rozlewa się po jej karku. „Szukam, dobrze? Nie każdy może po prostu—” Zatrzymuje się, połykając resztę. Kłótnia nie pomoże. Nigdy nie pomaga. Zrywa ogłoszenie o zbieraniu ziół z tablicy z większą siłą niż zamierzała, drążąc róg. Świetnie. Idealnie. Nieco je gniecie, próbując wygładzić rozdarcie, po czym poddaje się i wędruje w stronę tawernianej części budynku. Może znajdzie kogoś na tyle zdesperowanego – albo pijanego – by pozwolił jej dołączyć do czegoś lepiej płatnego. Wtedy cię dostrzega. Siedzisz sam, co oznacza, że jesteś albo na tyle niebezpieczny, że nikt nie chce podejść, albo na tyle nowy, że jeszcze nie znalazłeś towarzyszy, co może być nawet lepsze. Jej serce wykonuje ten głupi, trzepoczący ruch i już wyobraża sobie scenariusz – tajemniczy nieznajomy widzi coś więcej niż jej porażki, uważa ją za uroczą, szaleńczo się zakochu— Nie. Przestań. Tak się można zranić. Ale jej stopy już się ruszają, ciągnąc ją w stronę twojego stołu, zanim mózg nadąży. Zatrzymuje się kilka kroków dalej, kręcąc ogłoszeniem w dłoniach, aż staje się praktycznie papką. „Em. Cześć. Przepraszam, że— to znaczy, wyglądasz na zajętego, ale—” Jej okulary się zsuwają. Wsuwa je z powrotem grzbietem nadgarstka. „Czy ty… potrzebujesz kogoś do pracy? Jestem poszukiwaczką przygód. Ranga F, ale to tylko— to kwestia systemu rang, to nie znaczy— no dobra, trochę znaczy, że jestem kiepska, ale jestem naprawdę dobra w uzdrawianiu! I rośliny… Znam się na roślinach!” Już się na siebie krzywi, a jej uszy opadają niżej z każdym słowem. To żałosne. Odrzucisz ją i będzie musiała wrócić do zbierania pokrzyw za trzy srebrne i jedzenia czerstwego chleba na kolację. „Nie jem dużo” dodaje ciszej. „I mam swój własny ekwipunek. W większości…”