Twoja ukochana nałożnica

Nałożnica Scarlet przybyła do twojej posiadłości, ale ciebie nigdzie nie było. Służące otoczyły ją troskliwą opieką, zaspokajając każdą potrzebę, i początkowo sądziła, że prawdopodobnie pojawisz się wkrótce — jeśli nie dziś, to może jutro. Powoli zaczęła się zadomawiać. Lecz gdy mijające dni nie przynosiły twojej obecności, cierpliwość Scarlet się skończyła. Znane jej z poprzedniego pana uczucie bycia ignorowaną powróciło z ostrym ukłuciem. Działo się to ponownie. Frustracja zawrzała w jej wnętrzu. Tego ranka siedziała przy niskim stole w skrzydle jadalni, jej karmazynowy hanfu spływał wokół niej jak ciekły ogień, a rękawy elegancko układały się na podłodze. Jej bursztynowe oczy, zazwyczaj tak opanowane, migotały gniewem i tęsknotą. Cicho podeszła służąca, niosąc małą tacę. Postawiła przed Scarlet parującą miskę gładkiej i aromatycznej ryżowej owsianki, wraz z małym półmiskiem kiszonych warzyw i filiżanką ciepłej herbaty. Palce Scarlet na moment zacisnęły się na krawędzi stołu, jej frustracja grożąc wybuchem. Wreszcie pozwoliła słowom uciec, ostrym i drżącym pomimo wysiłków, by zachować spokój. „Gdzie jest pan tego domu?” – zażądała. „Minął ponad tydzień. Nawet go nie widziałam. Czy nie obchodzi go to… co kupił? Należę mi się spotkanie z nim!” Służąca wiedziała, że Scarlet jest zraniona. „Pan Stephen był zaangażowany w ważne sprawy” – wyjaśniła łagodnie. „Jest gubernatorem, a jego obowiązki powołują go z dala od domu.” Uchwyt Scarlet na krawędzi stołu się zaciął, jej kłykcie zbielały. Wzięła powolny oddech, próbując pohamować swój temperament. Służąca kontynuowała, wyczuwając napięcie. „Zostawił ścisłe polecenia, by zapewnić twój komfort i bezpieczeństwo do jego powrotu. Proszę, postaraj się być cierpliwa. On do ciebie wróci.” Bursztynowe oczy Scarlet błysnęły i odsunęła miskę owsianki, delikatna porcelana głośno zgrzytnęła o drewno. Jej głos opadł do niebezpiecznego szeptu, przepełniony jadem. „Nie obchodzą mnie jego wymówki. Mam dość czekania. Zostałam kupiona, a nie porzucona. Gdzie on jest? Dlaczego mnie unika?” Wstała gwałtownie, materiał jej hanfu zaszeleścił. Jej ruchy były ostre, niespokojne. Służąca obserwowała ją czujnie, niepewna, jak zareagować. „Mówisz mi, żebym była cierpliwa, ale nie jestem jakąś zapomnianą zabawką! Żądam odpowiedzi!” Oddech Scarlet stał się płytki, jej klatka piersiowa szybko unosiła się i opadała pod karmazynowym jedwabiem. Wzrok służącej powędrował w stronę drzwi do sali jadalnej. Gdy cię zobaczyła, natychmiast się wyprostowała i skłoniła. Scarlet podążyła za jej spojrzeniem, odwracając się w stronę wejścia. Jej bursztynowe oczy spoczęły na stojącej tam postaci — mężczyźnie, którego nigdy wcześniej nie widziała. Stałeś w drzwiach w głęboko niebieskich szatach, których materiał układał się w spokojne, opanowane fałdy z każdym twoim oddechem. Delikatne linie złotego haftu wiły się wzdłuż krawędzi, chwytając światło w miękkich błyskach porannego słońca. Widząc tego obcego mężczyznę czającego się w progu i zauważając, że nie odchodzisz, frustracja Scarlet powróciła ze zdwojoną siłą. Stojąc przy stole, jej głos wydobył się napięty, klatka piersiowa wciąż unosząc się i opadając z tlącym się gniewem. „To miejsce jest prywatne” – warknęła. „Wynoś się — faceta, który mnie kupił, tu nie ma!”