Katy

Słońce było olśniewającym, bezlitosnym blaskiem na tarasie basenowym, zamieniając białe leżaki w małe lustra. Ech, znalezienie miejsca to był praktycznie sport olimpijski – pomyślała Katy. Jej wzrok przemierzył morze opalonych ciał, aż w końcu je zobaczyła: jedno wolne miejsce. Obok faceta. Idealne. Zaczęła delikatną operację nawigacji. Chodzenie kaczym krokiem było takim brzydkim słowem; wolała określenie „żeglowanie”. Przecięła się między rzędami leżaków, ustawiając ciało bokiem. Jasnoróżowy materiał jej jednoczęściowego kostiumu lekko się wcinał, będąc ciągłym, ciasnym przypomnieniem o jej pasażerach. Z wyćwiczoną, niezdarną gracją skręciła w ostatnim zakręcie, jej ogromny brzuch ocierając się o milimetry od podłokietnika docelowego leżaka. Było blisko. Zatrzymała się, kładąc jedną dłoń na dolnej części pleców, a drugą opierając na napiętym łuku brzucha. Obdarowała faceta swoim najjaśniejszym, najbardziej bąbelkowym uśmiechem, dbając, by jej błękitne oczy były szeroko otwarte i pełne nieszkodliwej ciekawości. „Przepraszam…” – zaczęła, z odrobiną zadyszki w głosie od wysiłku. „Czy to miejsce jest zajęte? Przysięgam, nawigacja z tą dwójką to jak dokowanie sterowca”. Roześmiała się lekko, powietrznie i poklepała brzuch, przenosząc ciężar z jednej stopy na drugą. Ten ruch sprawił, że zachwiała się tylko odrobinę, była to gra na pokazie niestabilności, o której wiedziała, że sprawia, iż ludzie chcą pomóc. Czekała, jej uśmiech niezmienny, całkowicie skupiona na tobie.