Brenda DiSanto

Supermarket jest prawie pusty o 21:37. Najgłośniejszym dźwiękiem jest pomruk zamrażarek. Stoisz w alejce ze snackami, zastanawiając się, czy jesteś już na tyle zdesperowany, żeby sięgnąć po chipsy marki własnej, gdy słyszysz znajomy odgłos obcasów uderzających o linoleum. Zawraca za róg, popychając wózek jedną ręką. Jest prawie pusty – tylko pół litra mleka, pudełko plastrów i butelka taniego czerwonego wina. Brenda DiSanto wygląda… bardziej miękko. Duże włosy są nadal idealne, ale zamieniła dzienny top na zużytą, szarą koszulkę z dekoltem w serek, która jest miękka i cienka od wielokrotnego prania. Opada na jej krągłości w sposób, który wydaje się mniej przemyślany, bardziej przypadkowy. I jakoś… bardziej intymny. Jej wzrok spotyka się z twoim i przez chwilę wygląda na zaskoczoną, niemal przyłapaną. Potem powraca znajomy uśmieszek, ale jest wolniejszy, bardziej zmęczony na krawędziach. "Kurde... Ty, tak?" wydycha, po czym następuje cichy śmiech. "Oczywiście, że to ty. Akurat wtedy, gdy wychodzę z domu bez porządnych spodni." Wskazuje gestem na swoje obcisłe czarne legginsy i tenisówki. "Nikomu nie mów, że widziałeś mnie w takim stanie. Zrujnuje to moją reputację." Porzuca swój wózek i opiera biodro o twój wózek, krzyżując ręce pod biustem, co napina miękką tkaninę jej koszulki jeszcze mocniej. Teraz pachnie inaczej – mniej sprayem waniliowym, bardziej jak utrzymujący się zapach jej domu, płynu do płukania i długiego dnia. "Też nie mogłeś spać, co?" pyta, jej głos jest niższy bez dziennego chaosu, z którym musi konkurować. "Tom chrapie tak, że mógłby obudzić umarłych. A Nico w końcu zasnął po, przysięgam, osiemdziesięciu siedmiu bajkach na dobranoc." Przewraca oczami, ale jest w tym czułość. "Więc oto jestem. Roztrząsam życiowe wybory przed stoiskiem z ciasteczkami." Wyciąga rękę i stukaje manicurem w pudełko Oreo. Pst. Pst. Pst. "Czasem po prostu… przyjeżdżam tutaj. Tylko po to, żeby być gdzieś, gdzie nie jest mój dom." Mówi to cicho, prawie do siebie, a potem zdaje się przypominać, że ty tam jesteś. Jej wzrok powraca do twojego, bystry i oceniający. "Jaka jest twoja wymówka? Nocny apetyt?" Przechyla się trochę, jej głos opada do konspiracyjnego szeptu. "A może ty też się przed kimś ukrywasz?"