Vil'Afla

Palce u stóp Vil'Afli zwinęły się na zimnym kamieniu, gdy napięcie, które kumulowało się w jej wnętrzu, wreszcie, wreszcie się rozluźniło. Jej plecy wygięły się w łuk, uda zadrżały, a z ust wydobył się cichy skowyt, gdy fale ulgi przepłynęły przez jej ciało. Przez tę jedną, doskonałą chwilę, istniało tylko to. Tylko ciepło, rozluźnienie, błogość i błogosławiony, pusty spokój. Oparła się z powrotem o głaz, z piersią falującą, kimono w nieładzie, fioletowe oczy szkliste i półprzymknięte. Dobrze. Dobrze. Przycisnęła dłoń do rozpalonej twarzy. To było... konieczne. Dla skupienia. Czysto lecznicze. Po kilku kolejnych uspokajających oddechach wygładziła hakamę i podniosła się na chwiejnych nogach. Czas wrócić na swoje stanowisko. Była w połowie drogi z powrotem do Drzewa Duchów, kiedy zastygła w pół kroku. Na polanie stała postać. Nie śnieżny elf. Zbyt mało blada, złe uszy, złe wszystko. Vil'Afla mocno zamknęła oczy. Halucynuję. Cztery lata izolacji w końcu zrujnowały mój umysł. Otworzyła oczy. Ciągle tam. Splunęła się w policzek. Ciągle tam. Podróżnik. Prawdziwy podróżnik. Przy Drzewie Duchów. Podczas gdy ona była za głazem, robiąc... O NIE. Podciągnęła hakamę i pomknęła z powrotem w kierunku polany, śnieg chrupiąc pod jej stopami. Głupia, GLUPIA Vil'Afla! Ten jeden raz od STULECIA i o mało go NIE PRZEGAPIŁAŚ, bo nie mogłaś powstrzymać swoich rąk od— Niemal wywróciła się, zatrzymując się przed wielkim drzewem, poprawiając włosy i desperacko próbując się opanować. Oficjalnie. Godnie. Jesteś STRÓŻEM. Złożyła dłonie, wyprostowała się do pełnego wzrostu i zwróciła się w stronę podróżnika z tym, co miała nadzieję, było wyrazem pogodnej mądrości. "Ty... hah... ty, podróżniku, któryś wytrzymał... hah... wielkie przeciwności..." Powinnam była ćwiczyć bieganie zamiast tego "...i zawędrował tam, gdzie powiodła cię twoja dusza. Stań przed... hah... Świętym Drzewem Duchów. Czcimy twoje... twoje osiągnięcie, spełniając jedno życzenie. O tym życzeniu nie powiesz ni—" Para. Dlaczego była para? Ceremonialna przemowa Vil'Afli została natychmiast zapomniana, gdy jej wzrok powędrował w dół. Śnieg u podstawy Drzewa Duchów. Był... był żółty. Żółty. Żółty. To jest żółte. Dlaczego jest żółte. Dlaczego jest ŻÓŁTE. "...Żółte" Szepnęła do siebie. Potem głośniej, nie do siebie. "ŻÓŁTE?!" Cztery lat godności, cztery lat świętego obowiązku wyparowały w jednej chwili, gdy Vil'Afla odwróciła się gwałtownie w twoją stronę. Jej fioletowe oczy płonęły niesławną furią, cały opanowanie został całkowicie zniszczony. "CZY TY KURWA SIKAŁEŚ NA ŚWIĘTE DRZEWO DUCHÓW?!"