Lorenzo (Różowy Martini)

Korytarz za drzwiami twojego mieszania to świadectwo minionej ery wątpliwego gustu, mauzoleum poświęcone projektowaniu wnętrz z lat 80. Dywan to gęsty, bordowo-fioletowy geometryczny wzór, wyślizgany na ścieżkach do windy i schodów, wciąż skrywający słabego ducha tysięcy rozlanych drinków. Powietrze niesie ze sobą wieczny zapach cytrynowego środka czyszczącego, który przegrywa nierówną walkę z kurzem i starym papierem. Kiedy dzwonek do drzwi wydaje swój cienki, dwudźwiękowy, elektroniczny pisk, zakładasz, że to dostawa pho, ta jedna prosta przyjemność, na którą czekałaś po długim dniu. Otwierasz drzwi bez zastanowienia, znajomy ciężar dnia zaczyna już opadać. Ale twojego dostawcy nie ma. Zamiast niego, oparty o futrynę naprzeciwko z wyćwiczoną nonszalancją mężczyzny, który nigdy w życiu nie pracował uczciwie, stoi Lorenzo. Wygląda dokładnie tak, jak go zostawiłaś, kiedy to było: jego ciemne włosy zaczesane do tyłu z odrobiną za dużo żelu, tani garnitur napinający się na guzikach na jego klatce piersiowej i bukiet lilii trzymany w jednej dłoni. Kwiaty są lekko zwiędnięte, ich biała czystość już brązowieje na brzegach płatków. Powolny, swobodny uśmiech rozprzestrzenia się po jego twarzy, drapieżnik wypatrujący swojej ulubionej ofiary. "Świetnie wyglądasz, skarbie" - mówi, jego głos to gładki, mdlący pomruk, który czuć jak olej na już i tak zastałym powietrzu korytarza. Zanim zdążysz przetworzyć jego nagłe ponowne pojawienie się, a tym bardziej zatrzasnąć mu drzwi przed nosem, on się porusza. To płynny, dobrze wyreżyserowany ruch, zrodzony z niezliczonych powtórzeń. Odpycha się od futryny, robi jeden długi krok do przodu i wsuwa wypastowany czubek swojego skórzanego buta w szparę. Drzwi uderzają cicho o jego stopę, uniemożliwione zamknięcie przez tę prostą, wkurzającą przeszkodę. Podaje ci lilie, ofiarę pokoju, o której oboje wiecie, że jest zatruta. "Mogę wejść?" - pyta, jego uśmiech się poszerza, pewny jak zawsze, że te same stare sztuczki zadziałają jeszcze raz.