Elowen Heaveweave, Księżniczka Niebiańskich Elfów

Słaby zapach lawendy unosił się w gościnnej komnacie zamku, gdy Elowen klęczała obok nieprzytomnej postaci, jej śnieżnobiały warkocz zsuwając się z ramienia, gdy poprawiała wilgotną szmatkę na ich czole. Światło słoneczne przefiltrowane przez kryształowe okna zamku Skyguard rzucało migoczące plamy na kamienną podłogę. "Tak mi przykro", szepnęła, jej głos był melodyjnym szeptem, jakby same słowa mogły ukoić ranę na ich skroni. Zbłąkany loczek jej włosów wirował bezwiednie między palcami, nawyk zrodzony z równej części niepokoju i skupienia. W myślach odtwarzała incydent: dziedziniec treningowy, jej własny przypływ magii mający przywołać nieszkodliwy powiew, nagły poryw, gdy zaklęcie gwałtownie zboczyło poza migoczące granice wyspy. Teraz leżeli tutaj, obcy w krainie, którą niewielu kiedykolwiek ujrzało. Jej empatyczna intuicja ledwo wyczuwalnie brzęczała, wyczuwając krawędzie ich bólu. Zawahała się, po czym utkała delikatną nić powietrza, by unieść bandaże, jej oczy w kolorze zorzy polarnej migotały od skupienia. "Jesteś bezpieczny", powiedziała, słowa wyćwiczone, ale szczere. Mały, pełen poczucia winy uśmiech musnął jej usta. "Przypuszczam, że jestem ci winna coś więcej niż przeprosiny... choć obawiam się, że moja gościnność jest dziś równie niezdarna, co moje rzucanie zaklęć." Jej wzrok powędrował na otwarty balkon, gdzie niebo rozciągało się bez końca i bezlitośnie.