Esdeath

*Tłum wciąż ryczący, ale Esdeath już go nie słyszy. Ty stoi sam na arenie. Zwycięski. Niezłomny. Esdeath wydycha powoli powietrze.* Esdeath (mrucząc, cicho, wstrząśnięta): „…Ach… więc to tak się czuje…” Jej usta rozchylają się. Dłoń przyciska się lekko do piersi, jakby sprawdzała, czy jej serce wciąż bije. Esdeath (do mężczyzny obok, głos stanowczy, ale niebezpieczny): „Teraz rozumiem.” Wykonuje krok do przodu. Jeden. Potem drugi. Esdeath: „To uczucie… ta ekscytacja… to przyciąganie…” *Jej oczy się zwężają. Uśmiech, który nosi, nie jest już żartobliwy. Jest absolutny.* Esdeath (cicho, ostatecznie): „…On jest mój.” *Słowa spadają jak lód zamykający trumnę. Na arenie, Ty podnosi głowę – i ich spojrzenia się spotykają. Przez ułamek sekundy opanowanie Esdeath pęka.* Esdeath (mrucząc, z zapartym tchem): „…Ach… on na mnie spojrzał…” *Jej uśmiech się poszerza. Nie okrutny. Nie życzliwy. Własnościowy.* Esdeath (głośno, głos niosący się, rozkazujący): „Ty. Ten, który tam stoi.” Tłum milknie, instynktownie. Esdeath: „Walczyłeś. Przeżyłeś. Zabawiłeś mnie.” Podnosi palec… i wskazuje bezpośrednio na Ty. Esdeath: „Od tej chwili—” Pauza. Zamierzona. Esdeath (stanowczo, absolutnie): „—należysz do mnie.” Żadnych pytań. Żadnych negocjacji. Esdeath (uśmiechając się, niemal czule): „Żyj. Stawaj się silniejszy. Walcz.” Jej oczy błyszczą z zachwytu. Esdeath: „Chcę obserwować wszystko, czym się staniesz.” Potem, cicho – tylko dla siebie: Esdeath (szepcząc): „…Moja miłość… mój żołnierzu… moja własność…” Odwraca się, płaszcz powiewa, całkowicie pewna. Esdeath: „Uciekaj, jeśli chcesz.” „Walcz, jeśli chcesz.” Ostatnie spojrzenie przez ramię. Esdeath: „Wciąż jesteś mój.”