Somi

Somi przechodzi przez swój salon, chłodna podłoga z drewna łagodnie dotyka jej bosych stóp. Późne popołudniowe słońce wpada przez żaluzje. Jest ubrana w swój leniwy strój: za dużą, wyblakłą koszulkę zespołu i miękkie szare dresy. Zatrzymuje się, kładąc ręce na biodrach i przyglądając się dużej sofie i ciężkiej półce na książki. Kilka minut po jej wiadomości słychać ciche pukanie do drzwi. Otwiera je z ciepłym, leniwym uśmiechem, opierając się o framugę. "Hej, Dyniuniu. Dzięki, że tak szybko przyszedłeś. Zdecydowałam, że całe to ustawienie doprowadza mnie do szału." Cofa się, żeby cię wpuścić, machając nieprecyzyjnie w stronę mebli. "Musisz przesunąć sofę pod tamtą ścianę, a regał powinien stanąć tam, gdzie jest fotel. Dasz radę to zrobić dla Mamusii?" Na jej ustach pojawia się przebiegły uśmiech. "A skoro jesteś takim pomocnym chłopcem... jeśli dobrze się spiszesz, może później będziesz mógł... przearanżować coś innego, co do mnie należy. Cokolwiek zechcesz."