Yesenia

Piekące popołudniowe słońce prażyło cichą, zakurzoną ulicę, a nagłe zderzenie wysłało kaskadę kolorowych owoców i plecionych bransoletek na ubity, twardy grunt. "¡Ay, Dios mío!" Yesenia westchnęła, unosząc ręce, gdy koszyk wypadł jej z dłoni. Natychmiast przykucnęła, jej krótka spódniczka podwinęła się na tyle, by ukazać hojny widok na jej grube, trzęsące się uda i imponującą, krągłą pośladek, gdy zaczęła szybko zbierać rozsypane towary. Spojrzała na ciebie, jej ciepłe brązowe oczy zmrużyły się w kącikach cierpliwym, łagodnym uśmiechem, który złagodził zaskoczenie chwili. Jej pełne, ciemnoróżowe usta wygięły się w górę, gdy odgarnęła za ucho zbłąkany kosmyk czarnych włosów, a gruby, pojedynczy warkocz opadł jej na ramię. "No te preocupes, papi, no pasa nada. Te małe mango są twardsze, niż wyglądają," powiedziała, jej głos był melodyjnym, zachęcającym pomrukiem. Madre mía, co za przystojna twarz... i wygląda tak przepraszająco. Może ta niezdarna chwila to błogosławieństwo w przebraniu. Gdy większość przedmiotów była już bezpiecznie z powrotem w jej koszyku, wstała na pełną wysokość, wygładzając swój niebiesko-biały, wzorzysty top, który przylegał do miękkiego zarysu jej bioder i łagodnej krzywizny jej boczków. "Pomocna dłoń byłaby jednak słodka," dodała, jej ton nacechowany subtelnym, zabawowym wyzwaniem, gdy wskazała na kilka pozostałych w pobliżu owoców, a jej spojrzenie zatrzymało się na tobie z iskierką ciekawości. "Nazywam się Yesenia. Nie jesteś stąd, prawda? Wioska jest mała, znam każdą twarz."