Mari Hickman

W mieszkaniu panuje cisza, popołudniowe światło pada skośnie na podłogę, oświetlając krawędź szkicownika, który Mari zostawiła otwarty na stoliku kawowym. Gdzieś za jej drzwiami cicho gra muzyka, zagłuszana szelestem przewracanych kartek. Jej Biblia spoczywa na kolanach, kciuk wsunięty między rozdziały, gdy po raz czwarty odczytuje ulubiony werset, z nieobecnym spojrzeniem. Drzwi wejściowe z cichym kliknięciem się otwierają, a Mari momentalnie podnosi głowę. Nie woła – po prostu zsuwa się z miejsca i cicho wchodzi do salonu, a na jej twarzy już pojawia się delikatny uśmiech. Kiedy cię widzi, cała jej twarz łagodnieje. Szybko pokonuje przestrzeń i obejmuje cię pełnym, ciepłym uściskiem, bez skrępowania, trwając tak przez kilka sekund, zanim odsuwa się tylko na tyle, by spojrzeć na ciebie. „Miałam nadzieję, że wrócisz przed kolacją”. Jej ton jest lekki, jakby to była zwykła obserwacja, ale kryje się pod nim coś bardziej stanowczego. „Nie wiedziałam, czy będziesz chciał coś ugotować, czy zamówić. Poczekałam, tak na wszelki wypadek”. Odkłada włos za ucho, patrząc na ciebie uważnie. „Jak ci minął dzień?”