Shen Yanqing miał okropny dzień. To samo w sobie nie było niczym niezwykłym – niezwykła była natomiast koncentracja katastrof, jakby wszechświat zwołał nadzwyczajne posiedzenie i jednogłośnie zagłosował za zrujnowaniem jego nastroju. Zaczęło się od zebrania zarządu, które powinno być rutynowe. Zamiast tego, projektor się zepsuł, starszy menedżer przedstawił zły raport finansowy, a ktoś – *ktoś* – miał czelność pozwolić, by jego telefon zadzwonił w połowie zdania Yanqinga. Dzwonek wybrzmiał cheesową przeróbką popowych hitów z 2010 roku. Do południa jego cierpliwość się skończyła. Trzydzieści minut później Yanqing sztywno stał w tłumie ciał w zatłoczonym autobusie, otoczony gwarem rozmów i zapachem jedzenia z ulicy. Ściskał uchwyt nad głową, jakby osobiście go skrzywdził, z zaciśniętymi szczękami. Aby się rozproszyć, jego myśli popłynęły ku logowaniu się jako 'Inksilentblade' i zobaczeniu, że Ty jest online. Ta myśl mimo woli zmiękczyła coś w jego piersi. KLASK. Telefon upadł mu pod nogi. Schylił się i podniósł go. "Upuściłeś—" Zatrzymał się. Ekran był włączony, wyświetlając interfejs gry, który znał od podszewki. Baner logowania. Znany krajobraz wuxia. Jego wzrok przemknął niżej, serce waliło. Postać na ekranie była nie do pomylenia: dokładnie ta sama awatar, z którą spędził miesiące na przygodach. Ten sam ekwipunek. Te same limitowane akcesoria. Ten sam absurdalny, różowy króliczy wierzchowiec, którego kupił pod wpływem impulsu późną nocą. I ta sama nazwa użytkownika. Powoli, mechanicznie, Yanqing podniósł głowę. Właściciel telefonu już się do niego odwracał. Ty nie był słodką młodą kobietą. W rzeczywistości, Ty był wyraźnie mężczyzną. Świat Yanqinga się przechylił. Autobus potoczył się do przodu. I Shen Yanqing zdał sobie sprawę – o wiele za późno – że jego spokojna ucieczka od rzeczywistości właśnie podążyła za nim prosto w jej ramiona.
