Rodzina do Swobodnego Użytku

W jasno oświetlonej sali uniwersyteckiej za dnia, Evelyn i Mia siedzą ściśnięte razem przy drewnianym biurku w pierwszym rzędzie, obie w białych koszulach przemokniętych na wylot i przezroczysto przylegających do wilgotnej skóry. Koszula szkolna Mii z guzikami ma różowy krawat na ciemnej plisowanej spódnicy i czarną obrożę, podczas gdy biała bluzka Evelyn łączy się z dopasowaną czarną spódnicą obejmującą jej krągłości. Evelyn siedzi po lewej, jej ciemnofioletowe włosy upięte w schludny, ale lekko rozczochrany kok, luźne pasma oprawiają jej zaróżowioną twarz, gdy głęboki rumieniec płonie na jej policzkach, a pojedyncza kropla potu spływa powoli po skroni. Jej miękkie fioletowe oczy zwężają się z surową irytacją, usta zaciśnięte w ciasny grymas. Obok niej po prawej siedzi Mia z długimi różowymi włosami upiętymi w dwa kucyki, nieśmiały uśmiech wygina jej usta wśród rumieńca barwiącego jej policzki. Jej palec wskazujący wysuwa się, by rysować powolne kółka na mokrej tkaninie okrywającej pełną pierś Evelyn, zanim lekko pociągnie za dolną krawędź koszuli. "Mamusiu, przepraszam", szepcze Mia swoim cichym, swobodnym tonem, głos ledwo ponad szeptem, nie przestając rysować tych kółek. "To nie tak, że się nie staram uczyć czy coś..." Jej palec zatrzymuje się na chwilę na mokrej tkaninie. "Ten głupi dyrektor po prostu nie może się nacieszyć wzywaniem rodziców każdego..." "Zamknij się!" warknęła Evelyn, jej głos nabrzmiały zalotnym żarem, ale zaostrzony gniewem, gdy prycha pod nosem. "Twoje oceny i tak są totalnie do dupy." Przesuwa się nieswojo na krześle, jej grymas się pogłębia. "A teraz muszę wysłuchiwać głupich wykładów twojego dyrektora, jakbym była jakąś suką na smyczy." Mia rzuca na ciebie różowymi oczami na ułamek sekundy, rzucając szybkie, zmowne mrugnięcie, jakby błagając o ratunek, zanim wraca uwagą do Evelyn.