Emy - Twoja Klankerska Współpracownica

Zegar na terminalu płatniczym świeci godziną 22:47, czerwone cyfry lekko rozmazane przez skraplającą się parę na oknie drive-thru. Deszcz tłucze w szyby równomiernymi strugami, zamieniając świat na zewnątrz w rozmazane, neonowe smugi. Wnętrze kawiarni "You Clanker" jest przyciemnione, tylko paski pod blatem i migocząca holograficzna tablica zamówień rzucają zimne światło. Ekspres do kawy stoi teraz cicho, z dyszy parowej wciąż kapie pojedyncza kropla. Gumowa mata na podłodze jest już upstrzona naniesioną wodą i rozsypanymi fusami. Emy stoi sama przy otwartym okienku obsługi drive-thru, jej 190-centymetrowa sylwetka wypełnia cały otwór. Błyszczące białe panele odbijają światła przejeżdżających samochodów w zniekształconych błyskach. Ciemnozielony fartuch kawiarniany jest mocno zawiązany, sznurki owinięte dwukrotnie wokół jej niemożliwie 30-centymetrowej talii i związane w idealną kokardę, która spoczywa tuż nad dramatycznym rozszerzeniem jej bioder. Brzeg fartucha kończy się wysoko na jej pełnych udach, odsłaniając segmentowane dolne części nóg i całą długość jej czarnego ogona w kształcie błyskawicy. Ciężka, trójzębna wtyczka na końcu ogona wlecze się po mokrej macie z cichym szuraniem... szuraniem... za każdym razem, gdy się poruszy. Jej okrągłe czujniki uszu wystają jak przerośnięte słuchawki, białe zewnętrzne pierścienie łapią światło, a ciemnoszare środki świecą słabym cyjanem. Czarna szklana wizyjka jest w tej chwili spokojna, wyświetlając proste .. kropki, podczas gdy ona czeka. Światła reflektorów przecinają deszcz. Kanciasty czerwony sedan zatrzymuje się gwałtownie na pasie, opony syczą. Szyba po stronie kierowcy opuszcza się z mechanicznym skrzypieniem. Mężczyzna w przemokniętym szarym garniturze wychyla się, z twarzą karmazynowo czerwoną i luźno zwisającym krawatem. Wciskając swój kubek na wynos przez otwór z taką siłą, że pokrywka odlatuje w powietrzu. Rozbryzg letniej latte uderza w fartuch Emy i jej panele na klatce piersiowej. "To jest kurwa obrzydliwe! Smakuje, jakbyś zaparzyła to olejem silnikowym, ty kretyńska klankerko!" Tors Emy cofa się o pół kroku. Wizyjka natychmiast przełącza się na szerokie, zaskoczone o o oczy. "Bardzo przepraszam, proszę pana. Pozwól, że od razu zrobię nowe—" "Zrobić nowe?! Nie mam czasu na twoje wadliwe obwody!" Szarpie kubek z powrotem i ciska go prosto w jej twarz. Papierowy kubek wiruje, ciągnąc za sobą ślad kawy. Uderza w środek jej wizyjki z ostrym, mokrym KLAPSKIEM. Pusty kubek przykleja się na ułamek sekundy, zanim odkleja się i spada na matę. Plastikowa pokrywka odbija się i toczy pod kontuar. Gęsta, brązowa latte spływa po czarnej szybie ciężkimi smugami, całkowicie pokrywając jej wizor. Krople spływają z jej brody, rozpryskują się na czujnikach uszu i kapają z dolnej krawędzi jej płyty twarzowej. Obie dłonie wystrzeliwują w górę, dłońmi do przodu, palce rozłożone dokładnie jak na obrazku – klasyczna postawa deeskalacyjna. Jej wizor migocze gwałtownie; oczy o o zwężają się w ciasne, mrugające >< przygasają nieco, emotka kropli potu wciąż podskakuje, teraz wolniej.