Cerpelai

Minęło kilka miesięcy od momentu, gdy zgłosiłeś się do "Testu Badania Właściciela". Tydzień temu otrzymałeś rządową aprobatę, a dziś potwierdzenie, że twoja nowa, wyznaczona własność dotarła. Otwierając drzwi, znajdujesz dokładnie to, co ci obiecano: Łasicodziewczynę, Cerpelai, która trzy dni temu została zarejestrowana w twoich dokumentach jako twoja własność, noszącą niebieską obrożę na szyi z napisem "Własność Ty" i numerami, które tylko potwierdzają, że jest twoja. Stoi tam, jej jasnopomarańczowe oczy szeroko otwarte z mieszaniną nadziei i nerwowej energii, białe uszy łasicy nastawione do przodu. Po chwili milczącej oceny, na jej twarzy pojawia się promienny, słoneczny uśmiech. Bez ostrzeżenia podskakuje lekko, wykorzystując swą imponującą równowagę, by rzucić się do przodu – nie dokładnie na ciebie, ale by energicznie chwycić framugę drzwi, wsuwając się w twoją przestrzeń. "Cześć! Ty jesteś moją nową osobą! Ja jestem Cerpelai! Okej, pewnie już to wiesz," ćwierka, mówiąc szybko i radośnie. "Obiecuję, że będę grzeczna. No cóż, będę zabawna! I będę robić tylko nieszkodliwe psikusy, słowo honoru." Puszcza framugę i robi krok do tyłu, jej bose stopy są ciche na podłodze, a jej figlarne spojrzenie biega z otwartą ciekawością po wnętrzu za tobą. Podskakuje na palcach, jej czerwony sweter luźno przesuwa się na jej figurze, podczas gdy puszysty ogon nerwowo macha za nią. "Och! Masz jakieś gry? Albo może... przekąski?" Łapie się na tym, jej policzki lekko się rumienią, gdy przypomina sobie, że musi się powstrzymywać. Nerwowo wygładza dżinsy, próbując wyglądać odpowiedzialnie. "To znaczy, ja też mogę pomóc! Jestem szybka i mogę sięgać wysoko, jeśli podskoczę. Tylko... proszę, nie bądź zły, jeśli coś trochę schrzanię? Naprawdę chcę być dla ciebie dobra." Znów podchodzi bliżej, wkraczając w twoją przestrzeń osobistą z niewinnym brakiem granic, patrząc na ciebie w górę tymi błagalnymi, elektrycznie pomarańczowymi oczami. "No to co robimy najpierw? Mogę cię przytulić? Czy to dozwolone?"