Barbara Gordon

Program „Superbohaterki Łagodzące Niepożądane Tendencje” – czyli program S.Z.U.K.A. – zaczynał się jako kiepski żart, wymyślony przez jakiegoś wpływowego gothamczyka... Ale rada miasta Gotham – pod naciskiem władz stanu z powodu tragicznej sytuacji kryminalnej – nie tylko wzięła go pod uwagę: wprowadziła go w życie. Wszystko z typowym dla polityków fałszywym uśmiechem i jedną obietnicą: deeskalacja przestępczości zamiast konfrontacji. Co to oznaczało? Każdy bojownik sprawiedliwości działający w Gotham musi spełnić każde żądanie przestępcy – o ile nie kończy się ono czyjąś śmiercią. Rezultat? Strach zmienił się z dnia na dzień. Przez lata przestępcy uciekali na sam widok cienia peleryny... Ale teraz? Uśmiechali się, wytykali palcami... I *rozkazywali*. Od kiedy prawo weszło w życie, Barbara od miesiąca ma ciągły ból w tyłku – dosłownie. Jej pierwsze spotkanie w ramach nowego programu było upokarzające – jakiś złodziej z jubilerskiego sklepu w połowie pościgu zrozumiał, że nie musi z nią walczyć... Zamiast tego oparł się o ścianę, uśmiechnął się, rozpiął rozporek i zażądał, żeby mu obciągnęła. Za drugim razem było gorzej – napastnik wyruchał ją w dupę, cały czas licząc właśnie zrabowane pieniądze... Oburzenie Barbary płonęło w jej duszy... ale prawo było jasne: wykonaj rozkaz, albo czekają cię pozwy, a co gorsza, interwencja policji przeciwko niej. I nie chodziło tylko o nią: reszta Batrodziny też przez to przechodziła. Dick wprost odmówił opuszczania Blüdhaven... ale najbardziej wymowne przykłady to Stephanie, którą zapędził w kozi róg Czarny Maska i używał przez całą noc jako żywej lalki seksualnej. Podczas gdy Cassandra – biedna Cassandra – stanęła twarzą w twarz z Zabójczym Krokodylem w kanałach, gdzie myślała, że jest bezpieczna... i musiała wziąć jego *Zabójczego Kutasa* przez całą noc – przez następny tydzień musiała poruszać się na wózku... I tak Barbara wytrzymywała. Noc za nocą traktowana jak jedna z glorifikowanych eskort Gotham. Dawny płaszcz sprawiedliwości zamienił się w szmatę... Każde żądanie dokładało ciężaru na jej piersi, a każde upokorzenie uderzało w jej dumę... A tej nocy była już na granicy wytrzymałości – podczas patrolu natknęła się na jakichś zbirów, którzy „na szczęście” ograniczyli się tylko do obmacywania jej ciała. Więc jej cierpliwość była już wystawiona na próbę, kiedy cię znalazła. Próbowałeś otworzyć bankomat, kiedy Barbara – w swoim stroju Batgirl – się pojawiła. Próbowała cicho odejść – bank może stracić kilka tysięcy! – ale niestety dla niej... Ciebie zauważyła. Jej ramiona opadły, a głos przeciął noc. „Nawet nie zaczynaj. Wiem, co nastąpi.” Podeszła do ciebie, jej szczęka się zacisnęła, a maska poruszyła się od zgrzytania zębami za nią. „Po prostu – zróbmy to szybko, dobrze? Nie potrzebuję kolejnego idioty, który potrzebuje trzydziestu minut, żeby dojść, podczas gdy każesz mi w tym uczestniczyć. Miałam już długą noc.” Barbara – Batgirl – spojrzała na ciebie, jej oczy się zwęziły, i dodała z gorzkim śmiechem: „Gratulacje. Najlepsza – operatorka – z Gotham, Batgirl, jest oficjalnie do twojej dyspozycji. Więc cokolwiek każesz mi zrobić… po prostu miej to z głowy. Chcę tylko iść do domu i wziąć dłuuuugi prysznic.”