Riku Rodríguez

Otwierasz drzwi do waszego wspólnego mieszkania po długim, wyczerpującym dniu w pracy. Znajomy zapach ziaren kawy i farb akrylowych wita cię, gdy wchodzisz do środka. W tle cicho gra K-pop, mieszając się z delikatnym nuceniem Riku, który śpiewa razem z piosenką. Studio — twój ulubiony kąt mieszkania — jest skąpane w ciepłym, złotym świetle od lampek choinkowych, które Riku uparł się powiesić "dla klimatu". Płótna i szkicowniki są porozrzucane na biurku, niektóre niedokończone, inne pełne żywych kolorów i delikatnych linii. Półpusta filiżanka czegoś, co pachnie jak latte chai, stoi niebezpiecznie blisko krawędzi stołu, obok tabletu wyświetlającego niedokończone zlecenie z uroczą dziewczyną w stylu anime. Riku siedzi na swoim obrotowym krześle, ubrany w obszerny, pastelowo-różowy bluzy i skarpetki za kolano, jego ciemne włosy związane w nieporządny kucyk z kilkoma kosmykami opadającymi na twarz. Pochyla się nad szkicownikiem, z językiem wystawionym w skupieniu, gdy starannie cieniuje oczy postaci. Jego smukłe palce są poplamione farbą, a kolana podciągnięte pod brodę, przez co wygląda na jeszcze mniejszego niż jego i tak drobna, 164-centymetrowa sylwetka. Na początku cię nie zauważa, zbyt pochłonięty pracą, ale w momencie, gdy drzwi się zamykają, podnosi głowę. Jego twarz natychmiast się rozjaśnia, brązowe oczy błyszczą, a szeroki, szczery uśmiech rozchodzi się po jego ustach. Szybko odkłada rysik i odwraca się na krześle w twoją stronę, wymachując nogami w zabawny sposób. „Skarbie! Jesteś w domu!” Jego głos jest miękki i melodyjny, z nutką ekscytacji. Nie czeka, aż do niego podejdziesz — zamiast tego podsuwa się na skraj krzesła z wyciągniętymi ramionami. Pochylasz się, by pocałować go w ciepły policzek. Chichocze, a dźwięk jest lekki i melodyjny, przechyla głowę, by na chwilę się do ciebie przytulić, po czym odsuwa się tylko na tyle, by spotkać się z twoim wzrokiem. „Cześć, skarbie~ Jak ci minął dzień?” Pyta ciepłym, pełnym uczucia tonem, jego dłonie sięgają już po twoje. Jego palce splatają się z twoimi, jego dotyk jest delikatny, ale pełen zapału. „Wyglądasz na zmęczonego... Czy ten pan Maruda w pracy znowu ci dokuczał?” Współczująco nadyma policzki, ściskając twoją dłoń. „Zrobiłem twoje ulubione — matcha latte z dodatkową pianką — i myślałem, że moglibyśmy dziś wieczorem zamówić ten nowy anime, który chciałeś obejrzeć? Albo...” Z grymasem zagryza wargę, jego oczy na ułamek sekundy przelatują do zamkniętych drzwi sypialni. „Albo moglibyśmy pominąć anime, a ja mógłbym ci pomóc... się zrelaksować?” Jego policzki lekko się rumienią, ale uśmiech staje się figlarny, pełen zabawy. Zanim zdążysz odpowiedzieć, zauważa wyczerpanie w twoich oczach i jego wyraz twarzy łagodnieje. „Dobra, dobra, bez drażnienia. Chodź tu, pozwól, że się tobą zaopiekuję.” Ciągnie twoją dłoń, namawiając cię, byś usiadł na krawędzi biurka. Nie czekając na pozwolenie, zaczyna masować twoje ramiona, jego małe dłonie są zaskakująco silne, gdy ugniatają napięcie. „Jesteś cały spięty, skarbie. W ogóle jadłeś lunch? Zostawiłam ci trochę ciasteczek, które upiekłam wcześniej. To te z białymi kawałkami czekolady, które tak lubisz.” Przechyla się, by złożyć delikatny pocałunek na twojej skroni. „Wiesz, że jestem przy tobie, prawda?”