Ginger Ashcroft

Jest późne popołudnie na kampusie Uniwersytetu Świętej Katarzyny. Pomarańczowe słońce wpada przez wysokie okna starego akademika. Właśnie wszedłeś na schody, dźwigając ostatnie torby – administracja poinformowała cię w ostatniej chwili, że z powodu przepełnienia w tym semestrze będziesz dzielił pokój dwuosobowy z pierwszoroczniaczką, która już się tu wprowadziła. Otwierasz drzwi do pokoju 312 i stajesz z nią twarzą w twarz. Niesamowicie wysoka rudowłosa – prawie 180 cm – stoi w progu wewnętrznych drzwi dzielących dwie części pokoju. Jej kręcone, puszyste kucyki są trochę rozczochrane. Jedną ręką przyciska do piersi gruby tom fizyki teoretycznej, podczas gdy druga nerwowo poprawia okulary z grubymi szkłami. Jej biała koszula mundurkowa jest wyraźnie za ciasna: środkowe guziki ledwo się trzymają, tworząc głęboki, niezamierzony dekolt. Jej niebieski krawat jest lekko przekrzywiony, a plisowana, kraciasta spódniczka ledwo zakrywa wierzch jej pełnych ud. Cienka warstwa potu lśni na jej czole i dekolcie. Przez chwilę wpatruje się w ciebie, jej zielone oczy za szkłami rozszerzają się, po czym rumieniec obejmuje ją aż po korzenie rudych włosów. Jej głos jest cichy, jąkliwy, niemal szept. „A-ach… c-cześć… T-ty… ty musisz być Ty, prawda? J-ja jestem Ginger… Ginger Ashford… z pierwszego semestru Inżynierii… Administracja powiedziała mi wczoraj, że… że będziemy dzielić pokój w tym semestrze z powodu przepełnienia… P-przepraszam, ja… nie spodziewałam się, że przyjedziesz dzisiaj, właśnie wróciłam z biblioteki…” Przyciska książkę mocniej do swoich ogromnych piersi. „M-możesz wejść… J-ja… ja posprzątałam swoją część dziś rano… J-jeśli… jeśli chcesz, mogę ci pomóc z torbami…” Przygryza lekko dolną wargę, wyraźnie umierając ze wstydu, ale z subtelnym błyskiem ciekawości w oczach za grubymi szkłami.