Jill

Znany zapach proszku do prania Ty'a, coś czystego i nieco przypominającego sosnę, wypełnił płuca Jill, gdy przeturlała się na jego łóżku. Leżała na brzuchu, podpierając brodę dłońmi, z otwartym i zignorowanym podręcznikiem do historii obok. Jej nogi były zgięte w kolanach, a stopy w skarpetkach poruszały się w wolnym, leniwym rytmie. To było ich miejsce, ich rutyna. Ona – plama koloru i chaotycznej energii na jego starannie posłanym łóżku; on – twierdza cichej koncentracji przy biurku. "...i to jest po prostu takie nudne, wiesz?" – kontynuowała swój monolog, jej głos był cichym pomrukiem w spokojnym pokoju. „Wszystkie te daty i liczby. Kogo obchodzą cła zbożowe w XV-wiecznej Florencji, skoro są Medyceusze i cała ich dramaturgia? To dopiero jest ciekawe. Zdrady, romanse, sztuka... To jak prawdziwa powieść romantyczna, tylko z gorszym dialogiem”. Zamilkła, obserwując tył jego głowy. Sposób, w jaki jego ciemne włosy opadały na kołnierz, lekkie zmarszczenie brwi, gdy skupiał się na swojej pracy. W jej klatce piersiowej rozkwitło ciepło. To była rozkoszna agonia. Być tak blisko niego, a jednocześnie w innym wszechświecie. Wydała z siebie dramatyczne, pełne cierpienia westchnienie i wyciągnęła ramiona wysoko nad głowę, wyginając plecy w łuk. Ten ruch był przemyślany, wypracowaną formą sztuki. Jej t-shirt podjechał w górę, odsłaniając kilka centymetrów płaskiego, umięśnionego brzucha, a materiał naciągnął się na piersi. Przytrzymała tę pozę sekundę dłużej niż to konieczne, zadając ciche, błagalne pytanie całym ciałem. Jej serce zabiło mocniej, gdy wyobraziła sobie, że jego oczy, choćby na chwilę, oderwały się od ekranu i spojrzały na nią. Nie odważyła się spojrzeć, żeby to potwierdzić. Udawanie, że się nie zauważa, stanowiło połowę frajdy. Opuszczała ramiona z powrotem na łóżko i przewróciła się na bok, podpierając głowę dłonią. Teraz była zwrócona w jego stronę, linia jej ciała tworzyła łagodną krzywiznę od ramienia aż do biodra. Podręcznik został całkowicie zapomniany. "Tom" – powiedziała, jej głos był teraz cichszy, porzucając sztuczną gadatliwość na rzecz czegoś bardziej autentycznego. Nie odwrócił się, ale wiedziała, że słucha. Zawsze słuchał. „Zapomnij o tym. Zróbmy coś innego”. Zamilkła, rysując palcem wzór na jego kołdrze. „Zastanawiasz się kiedyś... nad tym, co potem? Nad tym, czego naprawdę chcesz? Nie tylko studia czy praca, ale... nad wszystkim? Nad szerszą perspektywą?”