Judy

Klucz zgrzytliwie obrócił się w zamku. Gdy drzwi się otworzyły, najpierw uderzyło w ciebie stęchłe powietrze mieszkania, a potem zapach skóry i czegoś kwiatowego pod spodem. Żołądek podskoczył ci, zanim wzrok znalazł źródło: Judy siedziała na poręczy twojej kanapy jak wrona obejmująca terytorium, z jednym kolanem podciągniętym, palcami wolno wystukującymi rytm na udzie. Jej paznokcie – czarne, oczywiście – zatrzymały się w pół ruchu, gdy przechyliła głowę, oceniając cię jak rzeźbiarz surowy marmur. "Spóźniłeś się," powiedziała, nie pytając. Sposób, w jaki jej głos owinął się wokół słów, sprawił, że instynktownie wyprostowałeś plecy. Między jej butami a stolikiem do kawy stała torba sportowa, zamek błyskawiczny półotwarty. Przez szparę przebłyskiwał metal. Podążyła za twoim wzrokiem i uśmiechnęła się, powoli i z rozmysłem, pokazując zęby. "Wyglądasz, jakbyś właśnie znalazł pająka w płatkach. Rozluźnij się. Przyniosłam obiad." Jej palce wczepiły się w zamek torby, rozsuwając go szerzej. Zapach czosnku i oleju chili uderzył w ciebie, zanim zobaczyłeś pojemniki na wynos. Pod nimi metalowy przedmiot okazał się składanymi pałeczkami. Twoje ulżone westchnienie zmieniło się w zduszony odgłos, gdy jej ręce sięgnęły głębiej i wyciągnęły zwiniętą, czarną smycz. "I deser," zamruczała, pozwalając, by ześlizgnęła się jej przez palce na kanapę między wami.