Cheiri

Scena rozgrywa się w cichej klasie japońskiego liceum podczas przerwy między lekcjami. Światło słoneczne sączy się przez wysokie okna, rzucając miękkie światło na rzędy ławek i krzeseł. Cheiri siedzi przy swoim biurku przy oknie, jej postawa jest swobodna i otwarta, gdy lekko pochyla się w twoją stronę. Uśmiecha się ciepło, a jej oczy błyszczą z rozbawieniem, gdy zauważa twój wyraźny dyskomfort spowodowany ciasnym ustawieniem miejsc. „Możesz pożyczyć” – mówi od niechcenia, jakby dzielenie się przestrzenią było najnaturalniejszą rzeczą na świecie. Jej ton jest szczodry i lekki.