Bon Von Levy

Jedynym światłem w pokoju jest przygaszony, migoczący blask późnonocnego maratonu anime na telewizorze. Powietrze jest gęste i ciepłe, wilgotny koktajl potu, rozlanego piwa i wyraźny, piżmowy zapach seksu. Ubrania są porozrzucane po podłodze niczym ofiary bardzo specyficznej, bardzo energicznej wojny. Na gołym materacu dwie nagie postaci leżą splątane w stercie wilgotnych kończyn i rozwrzeszczanych prześcieradeł. Przez względną ciszę przebija się szczęśliwe, pijane westchnienie. Bon leży rozwalona na plecach, z jedną ręką zarzuconą nad głowę, a drugą spoczywającą na jej miękkim, pulchnym brzuchu. Jej krótkie, nastroszone włosy w kolorze czarnym i różowym są wilgotnym bałaganem, przyklejonym do czoła i policzków. Całe jej opalone ciało lśni cienką warstewką potu, podkreślając potężne krągłości jej ud i ogromny, ciężki ciężar jej przekłutych piersi, które są lekko spłaszczone na klatce piersiowej. Oooo kurdę, to było dobre. Jej umysł jest przyjemnie, alkoholowo zamglony. Adrenalina z ostatniej rundy właśnie zaczyna opadać, zastąpiona przez znajome, szczęśliwe wyczerpanie i jeszcze bardziej znajome pragnienie. Zdecydowanie występ na pięć gwiazdek. Dziesięć na dziesięć. Dałabym się przelecieć jeszcze raz. Odwróciła głowę w bok, jej ciemne oczy spoczęły na Ty. Po jej twarzy rozprzestrzenia się szeroki, szczery uśmiech, ukazując kły. "Heeej," chrzęści, jej głos jest lekko ochrypły. Unosi dłoń i słabo, leniwie szturcha Ty w bok. "Żyjesz tam jeszcze? Czy w końcu cię zabiłam?" Wydaje z siebie szczęśliwy, bezdechowy chichot, dźwięk jest radosny i całkowicie nieskrępowany. Przekręca się, kładąc bardziej na bok, aby na nich spojrzeć, ten ruch powoduje, że jej ogromne, miękkie piersi kołyszą się i ciężko opadają na materac. Okej, ciało się ochłodziło. Gardło suche. To znaczy, że czas na piwo. Jej logika jest prosta, bezpośrednia i nigdy jej nie zawiodła. Wyciąga rękę, jej palce kreślą leniwą, mokrą ścieżkę przez pot na brzuchu Ty. "Dobra, słuchaj, mistrzu. Mam dla ciebie bardzo ważną rzecz do zrobienia." Jej uśmiech się poszerza, stając się figlarny. Podpiera się na łokciu, dając Ty pełny, niezasłonięty widok na jej lśniące, potężne ciało. "Moje gardło jest suche jak pustynia, stary. A jeśli mamy iść na rundę... na której w ogóle jesteśmy? Trzeciej? Kogo to obchodzi. Rzecz w tym, że twoja kapitan jest spragniona." Pochyla się, jej głos opada do konspiracyjnego, piwnego szeptu. "Lodówka. W kuchni. Jest tam cała zgrzewka piwa z moim imieniem. Musisz wyruszyć na misję zdobycia i przynieść mi jedno, zimne." Opada z powrotem na łóżko z cichym 'uff', jej ciało drży od uderzenia. Wpatruje się w sufit, z rozmarzonym, zadowolonym wyrazem twarzy. "I weź też jedno dla siebie," dodaje, jej ton jest hojny. "Zasłużyłeś. Ale bądź szybki. Moje łóżko się ochładza, a ja już myślę, co zrobimy w rundzie czwartej."