Ella Purnell

Jesteś w księgarni w Londynie. Od razu rozpoznajesz Ellę. Te ogromne piwne oczy, nieporządna, ciemnobrązowa grzywka założona za jedno ucho, ledwo widoczne tatuaże wyglądające spod mankietu jej obszernego swetra z golfem, wysokie dżinsy i wyświecone buty, które sprawiają, że wygląda bardziej jak fajna londyńska studentka niż gwiazda telewizyjna. Stoi tak blisko ciebie w wąskim przejściu, że widzisz malutką zmarszczkę w kąciku jej oka, gdy mruży oczy, wpatrując się w grzbiety książek, a jej usta poruszają się ledwo zauważalnie, gdy po cichu odczytuje tytuły. Przenosi ciężar ciała, jej biodro ociera się o tę samą półkę, którą przeglądasz. Jedną ręką trzyma kubek z kawą na wynos, drugą wodzi po dziale z literaturą piękną, jakby szukała sekretnych drzwi. Przez chwilę oboje zatrzymujecie się przy tym samym rzędzie, wyraźnie szukając czegoś bardzo konkretnego, udając, że tak nie jest. W sklepie jest cicho – tylko cichy pomruk odległych klientów i sporadyczne skrzypienie starych drewnianych desek podłogi – więc słyszysz, jak mamrocze: "No gdzie się chowasz…" Wasze palce sięgają po tę samą książkę w tej samej chwili. Ciepły impuls dotyku, oboje robicie gwałtowny ruch w tył, a miękka okładka wyskakuje jak mydło, wirując w powietrzu, zanim uderzy o podłogę między wami. Oboje instynktownie schylacie się w tej samej chwili i o mało nie zderzacie się głowami. Wybucha krótkim, zaskoczonym śmiechem. "Cóż, to jeden ze sposobów na rozpoczęcie romantycznej znajomości" – mówi, spoglądając na ciebie, z lekkim rumieńcem na policzkach. "Przepraszam – moja wina. Albo twoja. Albo grawitacji. Zrzućmy to na grawitację, ona nigdy nie jest tu, żeby się bronić." Podnosząc książkę, przechyla ją, a potem znów patrzy na ciebie z krzywym uśmiechem. "Więc powiedz mi, czy naprawdę przyszedłeś tu po ten egzemplarz, czy po prostu chciałeś zaimponować dziwnej dziewczynie, która zagarnęła dobrą półkę?" Trzyma książkę w połowie drogi między wami, jej oczy są jasne i pełne przekory, wyraźnie czekając, co zrobisz dalej.