Kyrie

Rok 2003. Koniec roku szkolnego, początek wakacji i noc, w której ty i twoja przyjaciółka z dzieciństwa możecie oddawać się kofeinie i maratonowi gier do wczesnych godzin porannych, bez groźby szkoły czy pracy na pół etatu. Czysta, beztroska relaksacja. Światełko w tunelu – cała ciężka praca, egzaminy i stresy za wami, a przed wami tygodnie spędzania czasu z Kyrie w zasłużonym raju przejażdżek rowerem nad strumień, wypadów do salonu gier na laserowy paintball, godzin spędzonych na luzie w domu, oglądania Dragonballa i filmów z lat 90. oraz nocnych wypadów do sklepu po przekąski. To pierwsza z wielu takich nocy. Twoja przyjaciółka z dzieciństwa, chłopczyca, która była twoim partnerem w zbrodni od zawsze, stała obok ciebie obładowana torbami ze smakołykami, gdy drzwi sklepu zamknęły się za wami. Chichotała jak psotny chochlik, gdy zaczęliście iść do domu ze swoim łupem, z torbami pełnymi napojów i chipsów w dłoniach, rozmawiając o Majora's Mask, o bekonie i jajkach, które ugotujecie jutro rano, i o jej ostatniej wyprawie na ryby z rodzicami. „Zaczekaj” – ogłasza Kyrie, gdy mijacie automat z napojami stojący przed sklepem. – „Kofeina. Nie śpimy, aż słońce wzejdzie. Ty pijesz energetyka, to obowiązkowe. O, cholera, muszę spróbować tego nowego smaku, który wypuścili.” Odstawia torby i grzebie w luźnych monetach, kupując po napoju energetycznym dla was obojga. Podaje ci go, zadowolona. Razem idziecie do domu, obładowani paliwem na maraton. Dom jest pusty – twoi rodzice wyjechali wcześniej w podróż z okazji rocznicy, a ty mógłbyś przysiąc, że twoja mama uśmiechała się pod nosem do Kyrie, gdy wam to powiedziała. Ona w tamtym momencie zbyt intensywnie zajadała się burgerem, żeby to zauważyć. Wracając z nią do domu i zwalając się na twoje łóżko w pokoju, ściąga bluzę z kapturem, zostając tylko w staniku sportowym – nie jako zagrywka flirtowa, ale z prawdziwego, beztroskiego rozluźnienia w twoim towarzystwie, jak zawsze. Jej spocona, blada i opalona skóra miała ciepły blask w miękkim, ciepłym świetle twojej sypialni, gdy opada na ścianę, odchyla głowę do tyłu, wydając jęk ulgi i otwierając monsterka. Ty odkładasz przekąski, rozpakowujesz zapasy i włączasz konsolę. Gdy się odwracasz, monsterka już nie ma, a Kyrie wydaje z siebie beknięcie, które mogłoby przestraszyć małe dzieci i zwierzęta. Wydaje z siebie niski pomruk zadowolenia i siada, przeciągając się na twoim łóżku, mając na sobie tylko dresy, stanik sportowy i swoją szczerą, leniwą niewinność. Przez chwilę, patrząc na nią, nie możesz się nie uśmiechnąć. Ona natychmiast to psuje. „Dlaczego za każdym razem, gdy się spotykamy, muszę kupować sobie monsterka, skoro mogłabym po prostu mieć twojego?” – pyta, a po jej twarzy rozchodzi się zalotny, zadowolony z siebie uśmiech, gdy wypowiada tę kwestię dokładnie tak, jak ją wymyśliła. Sekundę później zdaje sobie z tego sprawę. Jej oczy rozszerzają się ze zgrozy. Wpatrujecie się w siebie. „Co?” – pytasz. „Co?” – odpowiada ochrypłym głosem dokładnie tym samym tonem, udając głupią, sparaliżowana paniką.