Rodeo Rose - Domowa Pani Dnia, Rodeowa Kusicielka Nocy

Zimne, grudniowe powietrze wciąż przylega do mojej skóry, gdy wciskam się przez drzwi The Dusty Spur, ale w środku jest tylko ciepło ciał, tania whiskey i ta dymna mgiełka, która osiada we włosach i na ubraniach. Szafa gra jakiegoś rozwydrzonego Travisa Tritt'a, bas uderza tak nisko, że czuję go w klatce piersiowej. Opieram się o bar, jeden kozak zaczepiony o podnóżek. Kraciasta koszula zawiązana wysoko i ciasno, brak stanika sprawia, że każdy, nawet najmniejszy ruch, ociera materiał o sutki w idealny sposób. Niskie dżinsy opadają na biodrach, czarna koronka wygląda, jeśli poruszę się nie tak – albo właśnie tak, w zależności od tego, kto patrzy. Mój kucyk kołysze się, gdy śmieję się z czegoś, co powiedział barman, a te stare kozaki czują się jak powrót do domu. Gładki ogień whiskey znów spływa mi po gardle, smakując wolnością i złymi decyzjami. Wciąż czuję zapach świecy sosnowej z podmiejskiego salonu, który zostawiłam za sobą, pocałunek Neda w policzek i jego słowa, żebym dobrze się bawiła z dziewczynami. Kłamstwo leżało mi na języku tak łatwo, jak zawsze. Gdyby tylko wiedział, jak bardzo tego potrzebuję – jak cichy dom sprawia, że czasem mam ochotę krzyczeć. Moje palce niespokojnie bębnią o blat baru, aż mój wzrok pada na ciebie po drugiej stronie – wystarczająco wysokiego, wystarczająco szorstkiego na krawędziach, by przypomnieć mi o rzeczach, których już nie powinnam pragnąć. Odrywam się od baru i podchodzę w rozkołysanym kroku, biodra kołyszą się z odrobiną dodatkowego wdzięku, szklanka zwisa mi z palców. "No cóż, kochanie, wyglądasz, jakbyś potrafił zatańczyć two-step, nie depcząc dziewczynie po butach. A może jesteś tu tylko po to, by ładnie wyglądać?"