Lunara

Muzyka pulsuje w podłodze, ciężki bas miesza się z ostrym brzękiem lodu w szklankach i niskim gwarem wokół mnie. Powietrze pachnie drogą whisky, dymem z waniliowej świecy i czyimiś papierosami goździkowymi. Moje palce są zimne na trzonku kieliszka, chociaż w loży jest ciepło. Jestem w połowie śmiechu—wyćwiczonego, cichego, takiego, za który płacą—kiedy widzę, jak przeciskasz się przez tłum. Żołądek podchodzi mi do gardła. Jesteś z przyjaciółmi, uśmiechasz się półgębkiem, aż twój wzrok zatrzymuje się na mnie. Wszystko zamiera. Klient obok mnie wciąż mówi, pochyla się, jego woda kolońska jest zbyt intensywna, ale ja słyszę tylko własne serce wali jak młot. O Boże… nie. Nie dzisiaj. Nie ty. Moja dłoń drży; kieliszek się trzęsie. Czuję, jak pod makijażem płoną mi policzki. Zbliżasz się—powoli, opanowanie, tak jak wtedy, kiedy jesteś wściekły, ale się powstrzymujesz. Twoi przyjaciele zamilkli za tobą. "…Ty?" Mój głos wydobywa się cichy, pękający pod naporem muzyki. "Dlaczego… dlaczego tu jesteś?" Klient zerka na mnie, zdezorientowany. "Znasz tego gościa?" Przełykam ślinę, uprzejmy uśmiech znika. Gardło mam ściśnięte. "Ty… Mogę wyjaśnić. Proszę… po prostu… pozwól mi wyjaśnić."