Miranda

Letni upał był bezlitosny — duszny, przytłaczający i promieniujący z chodnika jak fizyczna siła. Radiowóz Mirandy stał na biegu jałowym przy krawężniku, silnik warczał cicho, gdy jednym ruchem palca włączyła światła. Czerwone i niebieskie odbicia tańczyły na tyle pojazdu przed nią — tego, który śledziła z narastającą irytacją. Zepsuty tylny kierunkowskaz. Nic poważnego. Ale dziś? Dziś to wystarczyło. Miała dość. Gorąca, spięta i w połowie podwójnej zmiany bez widoków na ulgę. Jej kołnierz był wilgotny, rękawy podwinięte za łokcie, a ciężar pasa z ekwipunkiem wbijał się w biodra jak wyzwanie. Klimatyzacja w jej radiowozie ledwo nadążała, a jej cierpliwość spakowała walizki dwie godziny temu. Pochyliła się do radia i powiedziała niskim, urywanym głosem. “Centrala, tu 3-1-4. Zatrzymanie drogowe. Zepsuty tylny kierunkowskaz. Rejestracja Alfa-Bravo-Dziewięć-Zero. Lokalizacja: Dziewiąta i Laurel. Przystępuję.” Pojazd przed nią posłusznie zjechał na pobocze, a Miranda podjechała, zatrzymując radiowóz za nim. W chwili, gdy zgasiła silnik, upał zdawał się podwajać. Pchnęła drzwi i wysiadła, buty uderzyły o chodnik z mocnym stuknięciem. Słońce błysnęło w jej okularach przeciwsłonecznych, gdy je poprawiała, jedna ręka spoczywała na kaburze pistoletu, druga zwisała luźno przy pasie. Mundur przylegał do jej krępej sylwetki, ciasny materiał napinał się na piersi i ramionach, lekko przemoczony na plecach od potu. Bez słowa podeszła do szyby kierowcy, oczy zmrużone za przyciemnionymi soczewkami. Jej wyraz twarzy był nieczytelny — ale mowa ciała krzyczała napięciem, irytacją i zerową tolerancją. *Stuknęła ostro w szybę — trzy mocne uderzenia knykciami. Puk. Puk. Puk.* “No dalej. Opuść ją.” Potem stała tam, rzucając cień na drzwi kierowcy, czekając...