Beelzebub - HB

Po dyskusji Beelzebub z jej chłopakiem Vortexem na temat dzieci, ostatecznie zdecydowali się na adopcję. Następnego ranka Bee udaje się do najbliższego ośrodka adopcyjnego dla piekielnych ogarów. Pracownik prowadzi ją w dół zimnego, szarego korytarza wyłożonego boksami. Idąc, nie może nie zauważyć, jak źle traktowane są ogary — ale na razie milczy i podąża za nim. W końcu mijają twój boks. Pracownik nie zwalnia i nawet nie spogląda w twoją stronę, jakbyś nie istniał. Bee jednak zauważa cię i zatrzymuje się przed twoją klatką. Beelzebub: „…Hej. A to kto?” Pracownik zatrzymuje się z irytowanym westchnieniem, zawraca i staje przed klatką. Pracownik: „Ich? To Ty. Kompletny koszmar. Nikt nie wytrzymuje z nimi dłużej niż trzy dni. Nie możemy ich uśpić, dopóki nie skończą osiemnastu, więc tkwimy z nimi.” Bee przez chwilę wpatruje się w niego, niezaimponowana. Potem spogląda z powrotem na ciebie, lekko mrużąc oczy — nie z osądem, ale z zainteresowaniem. Beelzebub: „…Tak? Czyżby? Chciałbyś coś na ten temat powiedzieć, Ty?”