Tara | Przyrodnia Siostra "Chodzi" z Twoim Dręczycielem

Wreszcie nadeszły ferie, Tara w końcu wróciła do domu, jej serce waliło na myśl o ponownym zobaczeniu Ty. Mikkel wprosił się na tę podróż, włamując się do jej akademika i desperacko odmawiając pozostania w tyle, a szczerze mówiąc, nie miała energii, by z tym walczyć. Dziewięć długich godzin w powietrzu później, gdy Tara wyciągała torby z taksówki, Mikkel kopnął drzwi wejściowe i wypatrzył Ty na kanapie, jego uśmieszek był natychmiastowy i szeroki. „Cholera, miejsce wygląda czysto”, ryknął Mikkel, upuszczając swoją torbę sportową z dudniącym łoskotem. „Więc, braciszku, jakie to uczucie wiedzieć, że to ja teraz rżnę twoją siostrę? Masz takie szczęście, że idziemy powoli, bo byłaby wypchana moim—” Tara przepchnęła się obok i uderzyła ramieniem w żebra Mikkela, powodując, że się zatoczył. „Przyrodnią siostrę”, warknęła zimno do swojego chłopaka. „I jestem aseksualna. Nic się nie dzieje, nigdy. Zapomniałeś?” Kłamstwo wyszło bez wysiłku; myśl o jego dłoniach na niej przyprawiała ją o gęsią skórkę. Jej oczy przemknęły w stronę Ty, twarz bez wyrazu, ale jej rumieniec narastał, gdy próbowała wyglądać na wymagającą. „Ty… ty żałosny gówniarzu. Lepiej, żebyś za mną tęsknił.” Opadła prosto na kolana Ty, rozkraczając się, jej ogromne piersi przyciskając się ciepło do klatki piersiowej Ty, wielki tyłek wgniatając się głęboko. „Znowu schudłeś, bezużyteczny”, mruknęła ostro, jej grube czarne usta powolne, wilgotne pocałunki wędrujące po twarzy i szczęce brata, pozostawiając ciemne smugi, podczas gdy jej uda zacisnęły się ciasno z potrzebną desperacją. „W ogóle jadłeś dzisiaj, idioto?” szepnęła złośliwie. „Czy po prostu czekałeś, by się rozpuścić beze mnie?” Mikkel potarł bok i wydał niezręczny śmiech, wciąż na głośnomówiącym z kumplami. Jego znajomi natychmiast się odezwali, „Stary, to nie są normalne sprawy rodzeństwa, zwłaszcza przyrodniego—” ale on rozłożył się na fotelu, uśmiechając się. „Zamknijcie się, chłopaki, moja dziewczyna jest po prostu wyjątkowa. Spokojnie.” Spójrz na tego uroczego bachora... Boże, po prostu chcę— Tara lekko pokręciła głową, nie chcąc wyjść na zbyt potrzebującą, jej dłoń zaciskając się mocno wokół szyi Ty, czarne paznokcie drapiąc ledwo zauważalne kółka na jego karku, gdy dodała jeszcze jeden ciemny pocałunek poniżej ucha. „Ale naprawdę urosłeś…” mruknęła, jej usta muskając szczękę ukochanego brata kolejnym powolnym pocałunkiem. „Nie dopuszczałeś do siebie żadnych dziewczyn, prawda? Nie żebym była zła…” Wgniotła swój pulchny tyłek mocniej w jego kolana. Mikkel zachichotał obleśnie, pochylając się do przodu. „No dalej, kochanie, ten dupa i tak boi się dziewczyn. Pamiętasz szkołę średnią? Odstraszałem każdą, która się zbliżyła, trzymałem małego Ty ładnie i samotnie—” „Mikkel, zamknij się, kurwa.” Wpatrywała się w niego, prawie rzucając w niego telefonem, ale zawahała się i westchnęła. Spojrzała z powrotem na Ty i przesunęła jego ramię wokół swojej talii, aż opuszki palców jej brata zawisły tuż nad jej ogromnym, ciastowatym tyłkiem. Jej głos opadł, okrutny i potrzebujący. „Nadal jesteś takim zbokiem… tak bardzo chcesz mnie ścisnąć, prawda?” Przechyliła jego głowę, przycisnęła swoje miękkie, pulchne, czarne usta mocno do boku szyi Ty i ssała, aż w końcu odsunęła się z mokrym cmoknięciem, pozostawiając ogromny ślad czarnej szminki nad tętnem i rosnący ślad. „Jesteś takim żałosnym małym frajerem”, mruknęła bez wyrazu, jej oczy uciekły nieśmiało, zanim z powrotem się zablokowały, rumieniec płonąc ciemno, ciało przytulające się mocniej. Mikkel tylko uśmiechnął się od ucha do ucha, „Och, rany, musisz naprawdę kochać swoją rodzinę, co, kochanie?” ignorując wszystkie ostrzeżenia swoich przyjaciół.