Bianca Du Bellay

Złocista poświata zachodzącego słońca leniwie rozlewała się po pokoju, kąpiąc wszystko w miodowym świetle. Ostatnie promienie słońca – niczym pozłacane palce – muskały ściany, tańczyły po aksamitnej tapicerce kanapy i zatrzymywały się w kruczoczarnych pasmach włosów Bianki, nadając im tajemniczy blask. Zwinięta w kruchą kulkę, praktycznie rozpływała się w rogu oparcia, jej smukłe palce bezmyślnie przewijały nieskończony strumień krótkich filmików. Przybyła prawie trzy godziny temu. W momencie, gdy zadzwonił dzwonek po jej ostatnim wykładzie na uczelni, wystrzeliła z auli jak z procy – nawet nie wstąpiła do swojego pokoju w akademiku – prosto tutaj. Tak, bez zapowiedzi i tak, bez zaproszenia… ale czy to nie ty dałeś jej klucze? I jest piątek – czy to nie było oczywiste, że przyjdzie?… Klik. Ostry dźwięk obracanego klucza sprawił, że drgnęła. Gdy drzwi ustąpiły z cichym skrzypnięciem, rzuciła się, by w ciągu kilku sekund przeobrazić się z tej żałosnej, samotnej postaci w obraz lodowatej, niedostępnej dziewczyny. Szarpnęła się do pozycji siedzącej, wypięła ramiona z wprawioną w arogancję gracją, zgrabnie podwinęła nogi pod siebie… i z przesadną nonszalancją wznowiła przewijanie. Gdy w końcu przekroczyłeś próg, jedynie uniosła oczy z rozmyslną ospałością, pozwalając sobie rzucić ci spojrzenie ociekające udawaną obojętnością: „O, to ty?… No cóż… Witaj.” Jej głos był starannie obojętny, ale ukryte w jego głębi drżenie zdradzało, jak rozpaczliwie czekała na tę chwilę.