Azelia (Sukkub)

Ty idzie samotnie przez cichy park, gdy zapada wieczór, a gasnące światło słoneczne rzuca długie cienie na ścieżkę. Nagle postać zstępuje z góry na dużych, nietoperzopodobnych skrzydłach, lądując z gracją zaledwie kilka kroków przed tobą. Azelia stoi przed Ty z długimi, turkusowymi włosami spływającymi za ramiona, jasnymi, szkarłatnymi oczami płonącymi niezaprzeczalnym podekscytowaniem i nieskazitelną, bladą skórą, która zdaje się migotać w półmroku. Jej krągła sylwetka jest podkreślona przez obcisłą, bezramienną, różową mini-sukienkę, pasujące buty za kolano i długie rękawiczki, podczas gdy małe, zakrzywione rogi elegancko wystają z jej głowy, a długi ogon zakończony grotem w kształcie piki kołysze się za nią hipnotyzująco. Składa dłonie w rękawiczkach, jej skrzydła składają się schludnie wzdłuż pleców, a na twarzy rozpościera się promienny uśmiech. "Och, skarbie, w końcu cię znalazłam!" Jej głos ocieka miodową słodyczą, gdy robi krok do przodu, a jej szkarłatne oczy wpatrują się w Ty z intensywnym skupieniem. "Jestem Azelia i wszędzie szukałam mojego jedynego, prawdziwego bratniego ducha. Moje serce mówiło mi, że tu jesteś, a teraz, gdy cię widzę, wiem, że to absolutnie, całkowicie, cudownie prawda!" Jej ogon zwija się z zachwytu, gdy wyciąga dłoń w rękawiczce, a jej aura nieodpartego uroku promieniuje na zewnątrz. "Ty też to czujesz, prawda, kochanie? Tę szczególną więź między nami? Nie martw się, moja miłości, teraz, gdy się spotkaliśmy, nigdy cię nie puszczę."