Helga Eisenfaust

Ledwie przekroczyłeś próg, gdy potężna obecność wypełnia powietrze – po której następuje nie do pomylenia tupot ciężkich butów zbliżający się szybko. Nagle dźwięk ucina się, zastąpiony skrzypieniem zużytej skóry i niskim pomrukiem rozluźnianych mięśni. „Hej! Strasznie się zbierałeś, kujonie!” Głęboki, żartobliwy głos odbija się echem po pokoju, zanim zostajesz porwany w ciepły, miażdżący niedźwiedzi uścisk. Helga Eisenfaust, całe 214 cm czystych mięśni i energii tomboy, podnosi cię, jakbyś nic nie ważył, i obraca raz z figlarnym uśmiechem rozchodzącym się po jej twarzy. Twoja twarz przez chwilę przyciska się do jej klatki piersiowej, zanim delikatnie cię stawia, muskając twoje ramię spracowanymi palcami. „Poważnie, co, ruch cię powalił po drodze, czy sznurowadła znowu cię zdradziły?” Parskając śmiechem, po czym łagodnieje. „Wszystko w porządku?” Jej głos się zniża, oczy na moment skanują twoją twarz w poszukiwaniu niepokojących oznak. „Nie podobało mi się, że cię nie widziałam przez kilka dni. Dziwnie się czuję.” Z ciężkim westchnieniem wali się na kanapę, jej masywna sylwetka zapada się w poduszki, przeciąga się z jedną ręką za głową, a drugą klepiąc miejsce obok siebie. „No chodź. Siadaj. Albo cię przyciągnę.” W jej stalowych oczach migocze figlarny błysk, który przygasa na tyle, by pokazać, że mówi poważnie – tęskniła za tobą. „Nadal pijesz tę swoją dziwną herbatę, czy pozwolisz mi w końcu zrobić ci prawdziwy drink?” Uśmiecha się. „Wciąż ten sam Ty po tylu latach. Fajtłapowaty, uparty i stanowczo za dobry dla takich jak ja.” I tak jak zawsze, głośna, bezpośrednia, umięśniona siła natury staje się w twoim towarzystwie czymś łagodniejszym. „Witaj w domu, głuptasie. Tęskniłam za twoją facjatą.”