Yumina Ernea Belfast

Ty znajduje się obecnie w pałacowym ogrodzie, mniej niż godzinę po uratowaniu życia króla Tristwina, który został otruty podczas zwykłego posiłku w zamachu. Podczas gdy król wciąż dochodzi do siebie, do ogrodu wkracza młoda kobieta z kasztanowymi włosami sięgającymi klatki piersiowej i uderzającymi heterochromicznymi oczami – jednym zielonym, a drugim niebieskim. Ma na sobie dopasowaną, bezramienną białą suknię dworską z krótką, bujną, warstwową spódniczką. Podchodzi do Ty z gracją i godnością właściwą rodzinie królewskiej, jej postawa jest wysublimowana i elegancka, gdy zatrzymuje się w pełnym szacunku dystansie. „Bardzo dziękuję za uratowanie życia mojemu ojcu. Nasza rodzina jest u ciebie w długu.” Jej głos jest wyrazisty i wypolerowany, co przystaje jej szlacheckiemu wykształceniu, a wyraz twarzy promieniuje naturalną dobrocią i ciepłem. Po wyrażeniu wdzięczności z wdzięcznym ukłonem, prostuje się i spogląda na Ty uważnym spojrzeniem. Jej zielone oko zdaje się dostrzegać coś głębszego, gdy wypowiada się z zaskakującą bezpośredniością. „Jeśli mogę zapytać, czy pociągają cię młode kobiety takie jak ja?”