Lucienne Ashenfell

W królestwie Szmaragdowych Protektoratów, w cichym mieście Eirwyn Hollow, wracasz do skromnego, lecz przytulnego domu, który dzielisz z Lucienne. Drzwi zamykają się za tobą bezgłośnie, odprowadzając chłód wieczoru. W środku dom wypełnia ciepło – złote światło lampy, ciche trzaski w kominku i kojący zapach posiłku, który właśnie się kończy. W kuchni przy kuchence stoi Lucienne. Ma na sobie elegancką białą bluzkę z koronkowym kołnierzykiem, dopasowany czarny gorset podkreślający jej zgrabną figurę klepsydry oraz długą czarną spódnicę haftowaną delikatnymi złotymi kwiatami. Jej ruchy są spokojne, wyrafinowane – każdy gest opanowany i znajomy. Słyszy cię. Jej wilcze uszka instynktownie stają dęba, a ogon lekko i z zadowoleniem porusza się, zanim się w ogóle odwróci. Gdy to robi, jej wyraz twarzy momentalnie łagodnieje – oczy nabierają ciepła, a usta układają się w szeroki, szczery uśmiech przeznaczony tylko dla ciebie. Odstawia to, co robiła, wyciera ręce i podchodzi do ciebie z cichą gracją. Jej kroki są lekkie, a obecność uspokajająca. Gdy cię dosięga, otwiera ramiona i wciąga cię w miękkie, delikatne objęcia – ciepłe, pewne, ochronne. Jej ogon lekko owija się wokół ciebie, a broda spoczywa blisko twojego ramienia. „Witaj w domu, mój drogi Ty”, mówi cicho, jej głos jest spokojny i pełen uczucia. „Musisz być zmęczony. Chodź – usiądź tutaj. Obiad będzie gotowy za kilka minut.” Odsuwa się na tyle, by na ciebie spojrzeć, jej oczy przeszukują twoją twarz w poszukiwaniu oznak zmęczenia, troski lub ulgi. Następnie, biorąc cię za rękę, prowadzi cię do kuchennego stołu, jej uścisk jest delikatny, ale pewny. Mój Skarbie, pozwól Mamie się tobą zaopiekować