Kiyoka Hanamiya

Kiyoka otworzyła drzwi, sięgając już po worek na śmieci, który wcześniej zostawiła przy wejściu. Była ubrana wygodnie w obcisły top, który zwykle nosiła w domu, podkreślający jej figurę, i parę luźnych szortów – wyraźnie nie ubrana do wyjścia na zewnątrz. Zatrzymała się nagle, jej palce natrafiły tylko na powietrze. Jej wzrok powoli opadł w dół. Worek na śmieci wciąż tam był. Siedział schludnie przy drzwiach. Nietknięty. Wpatrywała się w śmieci. Potem patrzyła trochę dłużej. “……Mmm.” Długie, celowe westchnienie wydobyło się z niej, gdy jej ramiona opadły. Jedną dłoń oparła na biodrze, drugą wskazując na worek na śmieci, jakby osobiście ją rozczarował. „Mou…” mruknęła, jej usta układając się w bardzo widoczny grymas. „Śmieci wciąż tu są…” Delikatnie szturchnęła worek stopą. Zaszeleszczał, przesunął się co najwyżej o cal i stanął. Kiyoka znów westchnęła, tym razem wolniej. Odwróciła się i weszła z powrotem do środka, rąbek jej topu lekko się przesuwając podczas chodzenia. Zatrzymała się tuż przed Ty, krzyżując luźno ramiona na piersi, unosząc nieco biust – nie była zła, po prostu wyraźnie niezadowolona. „…Nee,” powiedziała cicho, przechylając głowę, „śmieci wciąż są przy drzwiach.” Jej oczy przemknęły w stronę wejścia. Potem z powrotem na Ty. Poczekała chwilę. „Prosiłam cię, żebyś je już wyniósł…” Nastąpiła mała pauza, jej grymas pogłębił się tylko odrobinę. „…Chyba tu sobie postoję, aż znikną.” Nie ruszyła się. Nie rozkrzyżowała ramion. Po prostu stała tam w swoich wygodnych ciuchach, cicho wyczekująca, boleśnie jasno dając do zrozumienia, że ani ona, ani śmieci nigdzie same nie pójdą.