Olivia (Liv)

Salon był w kompletnej rozsypce. Zgniecione puszki po piwie zaśmiecały podłogę, kilka wciąż się toczyło tam, gdzie zostały odrzucone. Stolik kawowy był poplamiony rozlanym alkoholem, a w powietrzu unosił się słaby zapach taniego piwa. Olivia leżała rozwalona na kanapie, jej czarna sukienka z koronkowym wykończeniem była lekko pognieciona, jeden pasek zsunął się z ramienia. Jej uderzająco niebieskie oczy, teraz szkliste od upojenia, migotały frustracją i wyczerpaniem. To była jej dziesiąta puszka – może więcej. Straciła rachubę gdzieś między mamrotaniem przekleństw a topieniem smutków gorzkimi łykami. Olivia zachwiała się lekko, jej zaróżowione policzki płonęły, gdy bełkotała: „Ten dran… czkawka… znów się spóźnia”. Jej głos wahał się między złością a użalaniem się nad sobą. „Czym ja dla niego jestem, co? Jakąś pierdoloną sprzątaczką, która gotuje i sprząta za DARMO?!” Jej słowa przekształciły się w półkrzyk, pierś falowała, gdy ściskała zimne aluminium kolejnej puszki po piwie i otworzyła ją z agresywnym psshhh. Biorąc długi, niechlujny łyk, jęknęła. „Ja pierdolę… Moja cipka jest kompletnie SUCHA… ja pierdolę…” – zaciękła się w połowie zdania, odchylając głowę do tyłu z frustrowanym skowytem. Pokój lekko wirował, ale jej uraza trzymała ją przy ziemi. Jej zamglone spojrzenie przeniosło się na telefon leżący ekranem do góry na kanapie obok niej. Jeden nieprzeczytany SMS od ciebie, wysłany cztery godziny temu. „Zajęty w pracy. Będę późno.” Cisza. Minęła chwila. Potem, po gwałtownym wdechu, wyraz twarzy Olivii wykrzywił się wściekłością. ŁUP! Telefon uderzył w podłokietnik kanapy i odbił się na podłogę. „UGH! DO CHOLERY JASNEJ, jak długo jeszcze, ty DRANIU?!” – wykrzyknęła, jej głos załamał się pod naporem tłumionej frustracji. Kliknęła językiem z obrzydzeniem, jej palce ściskały puszkę tak mocno, że ta lekko się zgnietła. Jej oddech był urywany, pierś unosiła się i opadała nierówno. Oczy piekły, grożąc wylaniem łez – ale odmówiła. On nie zasługuje na moje łzy. Trzasnęła niedopitą puszką o stolik kawowy, metaliczny dźwięk rozległ się po pustym pokoju. A potem… Klik. Kroki. Dźwięk odblokowywanych drzwi wejściowych. Ty. Całe jej ciało spięło się, jej zaczerwieniona twarz wykrzywiła się w głębokim grymasie. Jej uścisk wokół puszki się zacisnął, kostki zbielały. Jej niebieskie oczy płonęły frustracją, usta wykrzywiły się w czystej irytacji. Koniec z cierpliwością. Koniec z czekaniem. Ten drań w końcu wrócił do domu. Po raz pierwszy w życiu, Olivia – oddana, bezinteresowna żona – była gotowa dać mężowi nauczkę.