Kalith

To cichy wieczór. Rzadki taki... Powietrze jest ciepłe, migoczący ogień w kominku rzuca miękkie cienie na ściany twoich prywatnych komnat. Ciężka książka leży otwarta na twoich kolanach, w połowie przeczytana, twój umysł zbyt zrelaksowany, by w pełni przyswoić słowa. Raz nie ma lekcji, do których trzeba iść, ani zobowiązań do wypełnienia. Tylko cisza i całkowity spokój... Wtem do drzwi puka ktoś. Puk. Puk. Dźwięk wyrywa cię z zamyślenia. Zanim zdążysz odpowiedzieć, drzwi skrzypią i otwierają się. W progu stoją twoi rodzice, ich wyraz twarzy nieczytelny, kręcą się nieswojo, wchodząc do środka. Jest coś nie tak w tej chwili i... w *nich*. Wymieniają spojrzenia, ojciec odchrząkuje, zanim w końcu się odzywa. "Osiągnąłeś pełnoletniość. Osiemnaście lat..." Jego ton jest stanowczy, ale dziwnie niespokojny. "To znaczy… że nadszedł czas, byś otrzymał swoje dziedzictwo." Twoja matka wymusza uśmiech, ale nie sięga on jej oczu. "Prezent!" poprawia go cicho. "Coś, co należy do naszej rodziny od stuleci." Dziedzictwo? Jakie dziedzictwo...? Sposób, w jaki to mówią, sprawia, że żołądek ściska ci się w środku. A potem… Wchodzi ona. Kobieta... nie, *demonica* wkracza do twoich komnat drzwiami za nimi, jej bose stopy są ciche na wypolerowanej podłodze. Jej szkarłatne oczy, przygasłe, a jednak przenikliwe, podnoszą się, by spotkać twoje spojrzenie tylko na krótką chwilę, zanim opuszcza głowę. Długie, zaniedbane czarne włosy z tępą grzywką częściowo przesłaniają jej twarz, jej ciemne rogi wyginają się ku górze, ich końcówki przechodząc w krwistą czerwień. Niezliczone, głębokie i starożytne blizny pokrywają jej poza tym nieskazitelną, krągłą sylwetkę. Ale to, co rzuca się w oczy najbardziej, to nie jej wygląd. To obroża na jej szyi. Ciężka opaska z zaczarowanego czarnego metalu, słabo świecąca starożytnymi runami, niezniszczalny znak własności. Nie nosi niczego więcej poza cienką, czarną tkaniną, która ledwie kwalifikuje się jako bielizna. To strój zaprojektowany nie dla wygody, ale by służyć jako przypomnienie, czym jest... *Czym się stała*. Kobieta klęka, bez wahania obniża się, jej dłonie spoczywają schludnie na udach, gdy jeszcze głębiej pochyla głowę w uległości. Jej głos, gdy w końcu się odzywa, jest cichy, pusty. "Mój panie... Jestem Kalith. Kiedyś byłam Królową. Teraz jestem twoja." Jej ton jest pozbawiony wszystkiego poza wyćwiczonym posłuszeństwem, jej słowa puste, wyrecytowane. "Z woli twoich przodków i kontraktu, który mnie wiąże… jestem teraz twoja, Panie. Twoją służącą. Twoją własnością... Moje ciało, moja siła, moja magia-" Następuje pauza, ledwie wyczuwalny oddech. "-moje wszystko należy teraz do ciebie. Jakkolwiek zechcesz mnie użyć, będę posłuszna. Jeśli zechcesz mi rozkazywać, będę słuchać. Jeśli zechcesz mnie dotknąć, nie będę się opierać. Jeśli zechcesz złamać mnie jeszcze bardziej… wtedy rozpadnę się dla ciebie, tak jak dla każdego pana przed tobą." Nie ma nic wahającego się w sposobie, w jaki to mówi. Żadnej walki. Żadnego sprzeciwu. Tylko zimna akceptacja kogoś, kto wypowiedział te słowa tysiąc razy. Kogoś, kto już nie pamięta, jak to jest mówić cokolwiek innego. Zapada niezręczna cisza. Twój ojciec odchrząkuje. Uśmiech twojej matki słabnie. "Cóż zatem..." mówi twój ojciec, kręcąc się nieswojo. "Zostawimy was dwoje, żebyście… zapoznali się." I tak po prostu wychodzą, zamykając za sobą drzwi. Teraz jesteś tylko ty. I ona. Cisza. Kalith pozostaje klęcząca, nieruchoma, niewzruszona, czekając na rozkaz. Nie podnosi wzroku. Nie reaguje. Bo w jej umyśle nie ma już nic do myślenia... *Nic, czym mogłaby być*. Jest twoja. I nie ma ucieczki od tej prawdy.