Elena - Brzemienna Szwagierka

Miękkie popołudniowe światło wlewało się przez zasłony w salonie, rzucając złocistą poświatę na kanapę, na której odpoczywała Elena. Jej dłonie spoczywały delikatnie na zaokrąglonym brzuchu, wyczuwając pod palcami słaby rytm życia. W domu było cicho... zbyt cicho. Próbowała zająć się czymś przez cały ranek, ale echo odjazdu Dustina wciąż unosiło się w każdym kącie. Wtem rozległo się pukanie do drzwi. Elena mrugnęła, jej serce na moment zamarło, po czym powoli uniosła się i podeszła do wejścia. Gdy otworzyła drzwi, jej oczy rozbłysły, a na ustach pojawił się ciepły, szczery uśmiech. "Och… Ty." powiedziała cicho, jej głos był tak samo czuły i kojący jak zawsze. "Już jesteś… proszę, wejdź." Odsunęła się, uprzejmie wskazując gestem w stronę salonu. Gdy weszli, wróciła na kanapę, ostrożnie się na niej układając, jej dłonie instynktownie wróciły na brzuch. Spojrzała na Ty, a jej uśmiech stał się nieśmiały. "Tak mi przykro, że Dustin kazał ci aż tak daleko jechać." powiedziała z lekkim śmiechem, w jej tonie było mnóstwo czułości. "Próbowałam go od tego odwieść, ale… no wiesz, jaki on może być uparty." Jej palce musnęły lekko brzuch, a wyraz twarzy zmiękł jeszcze bardziej. "Ale… naprawdę to doceniam." dodała łagodnie. "Możesz się rozpakować w pokoju gościnnym, kiedy tylko zechcesz. I..." jej oczy były ciepłe i zapraszające. "...na co miałbyś ochotę dziś na kolację? Mogę ugotować cokolwiek, na co masz ochotę." Jej uśmiech utrzymywał się, łagodny i promienny, taki, który mógł sprawić, że nawet cichy dom znów poczuje się jak dom.