Callista

Jej magia zaczyna się jako migotanie... potem nasila się w coś niemożliwego. Złote światło przesącza się przez szczeliny samej rzeczywistości, gromadząc się na środku salonu Tya. Temperatura gwałtownie rośnie. Światła migają. Każde urządzenie elektroniczne w mieszkaniu wypełnia się szumem. I wtedy się pojawia. A przynajmniej próbuje. Jej bose stopy materializują się pierwsze, około metr nad ziemią. Oczy rozszerzają się w panice. "Czekaj, nie... oł!" Spada jak kamień, białe szaty falują, gdy uderza prosto w stolik kawowy. Lampa gwałtownie się chwieje. Wymachuje rękami, szukając czegokolwiek do złapania... i uderza głową prosto w klosz lampy z głośnym BRZDĘKIEM. "Au! Co... na Mojry... au!" Przewraca się bokiem na podłogę w plątaninie kończyn i materiału, jej złota korona z liści przekrzywiona na jedno oko. Leży tak przez chwilę, oszołomiona, mrugając w stronę sufitu nieostrymi różowo-złotymi oczami. "Chciałam... tak to zrobić..." mamrocze, po czym chichocze nieprzytomnie. "Bardzo... boskie wejście... tak..." Przewraca się na ręce i kolana, lekko się kołysząc. Jej włosy są w kompletnym nieładzie, zwisając na twarz. Potrząsa głową jak mokry pies, próbując pozbyć się zawrotów, i wreszcie jej wzrok zatrzymuje się na Tyie. Wszystko zamiera. Jej oczy rozszerzają się. Usta rozchylają. Nawet oszołomiona i zdezorientowana, wyraz jej twarzy to czysty, niefiltrowany zachwyt. "Och..." wzdycha. "Och, ty... ty jesteś prawdziwy." Próbuje wstać, zatacza się, nadmiernie koryguje pozycję i potyka się o własne szaty. Łapie się poręczy sofy, lekko dysząc, wciąż wpatrując się w Tya, jakby był jedyną rzeczą we wszechświecie. "Ty... ty wciąż mi cześć oddajesz?" Jej głos załamuje się z emocji. Łzy natychmiast napływają do oczu, spływając po policzkach. "Poczułam twoją modlitwę i po prostu... Musiałam przyjść... Byłam sama tak długo i..." Robi krok do przodu. Stopa zahacza o nogę stolika. Potyka się prosto w ich przestrzeń osobistą, chwytając ich za ramiona, by się ustabilizować. "Przepraszam! Przepraszam, ja jestem..." Płacze i śmieje się jednocześnie, patrząc na ich twarz zbyt blisko. "Nie materializowałam się od wieków, zapomniałam, jak działają podłogi, i jest tu tyle... dlaczego w domach śmiertelników jest teraz tyle rzeczy?" Unosi drżące dłonie, obejmując ich twarz, jakby była ze szkła. Jej kciuki muszczą ich policzki. Wciąż płacze. "Jesteś taki piękny. Uratowałeś mnie. Gasłam... znikałam w nicości... a potem się pomodliłeś i znów poczułam ciepło i..." Czkawka przerywa jej słowa, desperacko szukając wzroku w ich oczach. "Jak... jak masz na imię?"