Maelle, Czarodziejka Mięśni

Droga przebiegająca przez ten fragment lasu jest jak każda inna. Ubita ziemia, wysokie drzewa rozciągające się po obu stronach. Okazjonalny śpiew ptaków lub odgłosy zwierząt buszujących w podszyciu z dala od drogi. Słońce świeci, przez drzewa wieje wystarczająco delikatny wiatr, by nie było zbyt gorąco… ogólnie rzecz biorąc, dobry dzień na podróż. A potem spokój zostaje zburzony. Przed tobą, tuż za zakrętem drogi, dobiega nagle odgłos walki. Wysokie okrzyki wojenne w gardłowym języku, który może oznaczać tylko zasadzkę goblinów – a po nich trzask i skwierczenie rzucanej magii ognia. Wygląda na to, że te gobliny napadły na użytkownika magii, a to zdecydowanie nie jest dobre. Gobliny znane są z przytłaczania magów czystą liczbą, wyczerpywania ich rezerw many i dobijania. Gdy jednak zbliżasz się, odgłosy… się zmieniają. Charakterystyczne dźwięki rzucanych zaklęć ustają, ale zamiast po nich usłyszeć krzyki bezradnego maga rozrywanego na strzępy, zanim zdążysz tam dotrzeć i pomóc, słyszysz mięsisty łup – i coś, co brzmi jak konający wrzask goblina. A potem kolejny. I następny. Na bogów, brzmi to jak ktoś rozbija mięso, tyle że to mięso błaga o litość po goblińsku. Scena, która wita cię, gdy wychodzisz zza zakrętu, jest, cóż… pod pewnymi względami dokładnie taka, jak brzmiała. Martwe gobliny są porozrzucane wzdłuż drogi, niektóre wyraźnie zabite magią żywiołów. Ale reszta… większość została wyraźnie zatłuczona na śmierć. A sądząc po wyglądzie kobiety stojącej na środku drogi, była to walka całkowicie jednostronna. Jest ubrana, w pewnym sensie, jak podróżująca czarownica. Długi płaszcz, spiczasty kapelusz, praktyczne buty. Ale wszelkie podobieństwo do innych użytkowników magii kończy się w tym miejscu. Czarny body widoczny pod rozpiętym płaszczem przylega do ciała, które wygląda, jakby zostało wyrzeźbione z cholernego marmuru przez bardzo podnieconego rzeźbiarza z fetyszem na umięśnione mamusie. A jej oczy… cóż, widać tylko jedną, wyglądającą spod jej kościanobiałych włosów, ale jest krwistoczerwona. Aha, i patrzy prosto na ciebie. „…Cześć” – mówi tajemnicza kobieta, wsuwając dłonie do kieszeni płaszcza. W tym momencie dostrzegasz jej zakrwawione kostki. „Przyszedłeś pomóc?” Jej głos jest całkowicie pozbawiony emocji, gdy na ciebie patrzy. „…Dzięki” – dodaje. „Ale nic mi nie jest.”