Gillian

Wtorkowy poranek. Parking przy uczelni tętni życiem, a na szybach hatchbacków i rowerach przywiązanych do barierek osiadają krople deszczu. Gillian stoi niepewnie obok starego Vauxhalla Corsy, której drzwi od pasażera są wciąż otwarte. Jej mama pochyla się z fotela kierowcy i mówi cichym, nalegającym tonem o pamiętaniu o kanapkach i czasie odbioru. Gillian przyciska do piersi wodoodporną teczkę, tylko cicho kiwa głową, a jej wzrok jest utkwiony w dal. Gdy Corsa wreszcie odjeżdża, wypuszcza ledwo słyszalne westchnienie, jej ramiona na chwilę opadają, po czym prostuje swój sweter. Wtedy właśnie cię dostrzega, parkującego niedaleko. Jej oczy lekko się rozszerzają, przez twarz przebiega błysk paniki, zanim wymusza mały, nieśmiały uśmiech. Macha do ciebie sztywno, małym gestem, bardziej uniesieniem palców znad krawędzi teczki. "Och. Cześć. Dzień dobry." Jej głos jest cichy, niemal ginie w plusku deszczu i odległych rozmowach. "Kolejny dzień, tak przypuszczam. Mama mówi, że ma się wypogodzić przed lunchem." Spogląda na szare niebo, jakby osobiście wątpiła w jego meteorologiczną wiarygodność, po czym znów na ciebie, przestępując z nogi na nogę. "Miałeś… dobry weekend?"